Hij leek op Lily.
Niet vaag.
Genoeg om meteen te begrijpen wat ze dacht.
‘Kijk naar ons,’ zei ze.
“Mensen kunnen op elkaar lijken.”
Ze veegde naar een ander scherm.
“Hij heeft zestien jaar geleden een film in onze regio opgenomen.”
Ik staarde haar aan.
“Dat moet het moment zijn geweest waarop ik verwekt ben.”
Mijn maag draaide zich om.
“Denk je dat deze man je vader is?”
“Ik weet dat hij dat is.”
“Lily, ik heb hem nog nooit ontmoet.”
Ze lachte bitter.
“Verwacht je nu echt dat ik geloof dat dit toeval is?”
Ze hield de telefoon dichterbij.
Dezelfde ogen.
Dezelfde glimlach.
Dezelfde lichte kanteling van het hoofd.
Ik reikte ernaar en zette een scheve fotolijst recht.
Lily merkte het meteen op.
“Daar.”
“Wat?”
“Dat is wat je doet.”
‘Waar heb je het over?’
“Je maakt dingen schoon wanneer ik vraag hoe het met papa gaat.”
Ik bewoog niet meer.
“Daaraan weet ik dat je iets verbergt.”
“Ik verberg me niet, Max.”
“Je vertelde me dat mijn vader ons in de steek had gelaten.”
“Dat deed hij.”
“Nee. Je hebt hem verborgen gehouden omdat hij beroemd was.”
“Dat is niet wat er gebeurde.”
Haar stem brak.
“Je hebt me vijftien jaar laten denken dat mijn vader me niet wilde, terwijl hij misschien niet eens wist dat ik bestond.”
“Lelie-“
“Jij hebt mijn vader van me afgenomen.”
“Nee.”
“Ik zal je nooit vergeven.”
Ik probeerde uit te leggen dat gelijkenis geen bewijs is.
Dat Max in onze omgeving had gefilmd, maar dat veel anderen dat ook hadden gedaan.
Dat ik hem nog nooit had ontmoet.
Ze weigerde me te geloven.
Eindelijk vertelde ik haar alles wat ik jarenlang had proberen te vermijden.
Zo belde ik haar echte vader totdat hij zijn nummer veranderde.
Hoe ik brieven verstuurde die ongeopend terugkwamen.
Wat heb ik gewacht.
Hoe ik toch bleef hopen.
Wat een pijn het had gedaan.
‘Ik heb het je niet verteld omdat die herinneringen me nog steeds pijn doen,’ gaf ik toe. ‘Niet omdat Max je vader is.’
Lily geloofde er geen woord van.
Daarna nam de afstand tussen ons af in het huis.
Ze kwam niet meer in de keuken terwijl ik aan het koken was.
Ze droeg het avondeten naar boven.
Telkens als ik langs haar kamer liep, hoorde ik Max’ interviews door de deur heen.
Ooit klopte ik aan.
“Zullen we er samen eentje kijken?”
“Nee.”
“Misschien zou het helpen als—”
“Je zit daar maar te vertellen wat niet waar is.”
Dat deed meer pijn dan het geschreeuw.
‘s Nachts controleerde ik de sloten en bleef ik even voor haar slaapkamer staan.
Ze stond slechts een paar meter verderop.
Maar Los Angeles voelde nog steeds als iets tussen ons in.
En toen gebeurde er iets waardoor ik nog banger werd.
Tegen beter weten in ben ik ook Max gaan bestuderen.
Ik wist dat hij Lily’s vader niet kon zijn.
Dat wist ik.
Maar de gelijkenis was verontrustend.
Lily had zelfs een aantal van zijn uitdrukkingen overgenomen.
Haar biologische vader sprak zelden over zijn familieleden.
Zou Max op de een of andere manier familie van hem kunnen zijn?
Een verre neef of nicht?
Een oom?
Iets?
Dat wist ik niet.
Maar ik weigerde Lily dat allemaal te vertellen zonder bewijs.
Op een avond liep ik haar kamer binnen en zag ik een betaalpagina openstaan op haar telefoon.
Ze trok het snel tegen haar borst.
“Wat ben je aan het doen?”
“Niets.”
Ik nam de telefoon.
Ze stond op het punt driehonderd dollar over te maken.
