Bijna al haar spaargeld.
“Aan wie?”
Ze keek weg.
Iemand online had contact met haar opgenomen nadat ze reacties had achtergelaten onder foto’s van Max.
De persoon beweerde voor hem te werken.
Hij zei dat Max me nog herkende.
Hij zei dat Max vermoedde dat Lily zijn dochter zou kunnen zijn.
En als ze een privé-DNA-test wilde, moest ze eerst een geheimhoudingsvergoeding betalen.
Ik kreeg de rillingen.
“Lily, dit is oplichting.”
“Dat weet je niet.”
“Het account is vier dagen geleden aangemaakt.”
Stilte.
“Zijn naam is verkeerd gespeld.”
Ze keek naar beneden.
“En hij zei dat je het niet aan een volwassene mocht vertellen.”
Haar gezicht vertrok in een grimas.
Ik heb de betaling geannuleerd.
Heel even dacht ik dat daarmee eindelijk een einde aan de fantasie zou komen.
Toen fluisterde ze:
“Dat betekent niet dat de echte Max niet mijn vader is.”
Dat was het moment waarop ik echt bang werd.
Iemand had haar spaargeld bijna gestolen.
De volgende persoon zou haar kunnen vragen om ergens af te spreken.
Diezelfde avond vond ik de officiële website van Max’ agentschap.
Ik heb bijna een uur naar het contact-e-mailadres gestaard.
Toen schreef ik.
Mijn naam is Anna, en ik heb dringend uw hulp nodig met mijn vijftienjarige dochter.
Ik heb alles uitgelegd.
Dat ik een alleenstaande moeder was.
Dat had ik maandenlang gespaard voor Lily’s schoolreisje.
Dat ze Max had gezien en ervan overtuigd was geraakt dat hij haar vader was.
Dat ze haar schoolgroep had verlaten om hem te proberen te bereiken.
De beveiliging van de studio had ingegrepen.
Dat ze niets meer geloofde van wat ik zei.
En dat iemand al had geprobeerd haar op te lichten.
Ik schreef:
Ik vraag niet om geld, publiciteit of zelfs een DNA-test. Ik wil alleen dat Max bevestigt dat we elkaar nooit hebben ontmoet.
Ik heb het bericht zes keer gelezen.
Toen heb ik het verzonden.
De volgende middag antwoordde Max’s agent, Angela.
Ze was beleefd.
Maar wees voorzichtig.
Ze legde uit dat beroemdheden regelmatig te maken krijgen met valse beschuldigingen over vaderschap, geld en aandacht.
Voordat ze Max kon benaderen, moest ze eerst mijn identiteit verifiëren.
Ik heb een identiteitsbewijs opgestuurd waarbij overbodige informatie was afgedekt.
Ik heb het incidentrapport van de school verzonden.
Met mijn toestemming nam ze contact op met de directeur.
Ik heb ook schriftelijk bevestigd dat ik nooit contact met de pers heb opgenomen en ook niet van plan ben dat te doen.
Twee dagen later schreef Angela opnieuw.
Ze vertelde me dat ze ook moeder was.
Ze begreep hoe wanhopig tieners zich soms vastklampen aan een verklaring die ze emotioneel nodig hebben.
Toen zei ze dat ze zou kijken wat ze kon doen.
Ik las die woorden steeds opnieuw.
Vervolgens ging er een week voorbij.
Dan twee.
Aan het eind van de maand had ik niets meer vernomen.
Lily’s woede verdween langzaam.
Wat ervoor in de plaats kwam, was nog erger.
Stilte.
Ze liep door het huis alsof ze een gast was.
Elke ochtend controleerde ik mijn e-mail voordat ik uit bed stapte.
Elke avond zaten we tegenover elkaar te eten, en we zeiden vrijwel niets tegen elkaar.
Op een middag stopte er een zwarte SUV voor ons huis.
Ik keek vanuit het raam toe.
Een vrouw stapte als eerste naar buiten.
Angela.
Toen kwam er een lange man van de andere kant tevoorschijn.
Hij droeg een zonnebril.
Toen hij ze uitdeed, vergat ik hoe ik moest ademen.
Max.
En in het echt was de gelijkenis nog sterker.
