—Waar is hij dan bang voor? vroeg ik.
De vrouw aan de andere kant van de lijn haalde hoorbaar adem.
—Voor uw man.
Ik keek naar Rodrigo.
Hij stond roerloos aan de andere kant van de keuken, zijn telefoon nog in zijn hand. Zijn gezicht had alle kleur verloren.
—Wie bent u? vroeg ik.
—Lucía Ibáñez. Marcos’ vrouw.
—Waarom belt u mij midden in de nacht?
—Omdat hij me drie uur geleden heeft gebeld. Hij zei dat hij een fout had gemaakt. Dat hij iets in uw huis had geïnstalleerd en dat uw kinderen begonnen te reageren. Hij klonk… niet als zichzelf.
Mijn hand klemde zich om de rand van het aanrecht.
—Wat zei hij precies?
—Dat hij het apparaat van uw man had gekregen. Dat hij het alleen moest aansluiten, niets meer. Hij zei dat hij dacht dat het een tijdelijk beveiligingsding was. Toen ik vroeg waarom het achter een rooster moest, zei hij dat hij daar geen vragen over mocht stellen.
Rodrigo kwam op me af.
—Geef mij die telefoon.
Ik draaide weg.
—Nee.
Zijn ogen werden donker.
—Mariana, dit is absurd. Marcos probeert zich nu uit een probleem te praten.
Lucía had hem gehoord.
—Hij zei dat u dat zou zeggen, meneer Vega.
Er viel een stilte die dieper sneed dan een schreeuw.
Rodrigo strekte zijn hand uit.
—Wie is daar?
Ik hield de telefoon dichter tegen mijn oor.
—Lucía, heeft Marcos bewijs?
—Hij heeft me foto’s gestuurd. Van het doosje. Van de kabels. En van een envelop met geld die hij van uw man kreeg.
Teresa sloeg haar hand voor haar mond.
Ik sloot mijn ogen. Een moment lang hoopte ik dat ik wakker zou worden in de nacht vóór deze nacht, met drie slapende baby’s in een rustige kamer en een man die ik nog kon vertrouwen.
Maar de keuken bleef naar koude koffie ruiken. De babyfoon bleef zacht ruisen. En Rodrigo’s ademhaling werd zwaarder.
—Stuur alles naar mij, zei ik.
—Dat doe ik. Maar mevrouw… Marcos heeft niet alleen over de babykamer gesproken.
Mijn hart sloeg één keer, hard en leeg.
—Wat bedoel je?
—Hij zei dat hij nog twee apparaten had geplaatst. Eén in uw kantoor aan huis. Eén in de studeerkamer van uw man.
Rodrigo greep de telefoon uit mijn hand.
Het gebeurde zo snel dat ik pas een seconde later reageerde. Hij drukte het gesprek weg en staarde naar het scherm alsof hij het kon verbrijzelen door ernaar te kijken.
—Geef hem terug, zei ik.
—Dit is privé, Mariana.
Ik deed een stap naar hem toe.
—Mijn kinderen zijn niet privé? Een apparaat in hun slaapkamer is niet privé?
Zijn hand sloot zich om de telefoon.
Voor het eerst sinds ik Rodrigo kende, zag ik geen irritatie in zijn gezicht. Geen minachting voor mijn behoefte om alles te begrijpen.
Ik zag pure paniek.
Ernesto schoof zijn koffer dicht.
—Ik raad aan de politie te bellen, zei hij voorzichtig.
Rodrigo draaide zich naar hem om.
—Niemand belt de politie voordat we weten wat er werkelijk speelt.
—We weten al genoeg, zei ik.
Hij keek mij aan.
—Nee. Jij weet alleen wat een vrouw zegt die haar man probeert te beschermen.
—En jij weet blijkbaar veel meer.
Zijn blik gleed weg.
Dat kleine gebaar brak iets in mij open. Niet omdat ik nu zeker wist dat hij schuldig was. Maar omdat hij niet zei dat Lucía loog. Hij zei niet dat hij Marcos nooit had gevraagd iets te installeren.
Hij wilde tijd.
—Ik ga de kinderen meenemen, zei ik.
Rodrigo keek abrupt op.
—Waarheen?
—Naar mijn zus.
—Je zus woont aan de andere kant van de stad. Het is bijna vier uur ’s nachts.
—Precies. Ik wil dat ze niet meer in dit huis zijn.
—Mariana, luister naar me. Als dit werkelijk met Marcos te maken heeft, weet niemand waar hij toe in staat is. Buiten dit huis zijn ze niet veiliger.
Mijn vingers werden koud.
Hij had gelijk kunnen hebben. Dat was het verschrikkelijke. Elk woord dat hij zei kon verstandig zijn. Elk woord kon ook een manier zijn om mij hier te houden.
Teresa kwam dichterbij, Sofía slapend in haar armen.
—Mevrouw, ik blijf bij de baby’s, zei ze. Wat u ook besluit.
Ik keek naar haar en voelde een onverwachte schaamte. Teresa had haar dochter die nacht aan een geluid blootgesteld dat wij volwassenen niet eens hadden opgemerkt. Toch stond zij hier, niet voor zichzelf, maar voor mijn kinderen.
Mijn telefoon trilde.
Rodrigo hield hem nog steeds vast.
—Geef hem terug, zei ik opnieuw, ditmaal rustig.
Misschien was het die rust die hem deed aarzelen. Hij legde hem uiteindelijk op het aanrecht.
Ik pakte hem op.
Er stond een nieuw bericht van Lucía.
Drie foto’s.
De eerste toonde het zwarte doosje achter het rooster.
De tweede een gesloten witte envelop op een bureau. Daarnaast lag een horloge dat ik meteen herkende: Rodrigo’s stalen horloge, met de kleine kras bij de sluiting.
Mijn adem stokte.
De derde foto was waziger. Ik vergrootte hem met bevende vingers.
Het was een foto van een bouwtekening.
De plattegrond van ons huis.
Er stonden drie rode cirkels op.
De babykamer.
Mijn kantoor.
Rodrigo’s studeerkamer.
Onder aan de tekening stond een datum.
Niet van drie maanden geleden.
Van gisteren.
Ik keek langzaam op naar mijn man.
—Waarom heeft Marcos gisteren een nieuwe plattegrond van ons huis gekregen?
Rodrigo antwoordde niet.
Toen hoorde ik boven, vanuit de gang bij de kinderkamer, een zacht metalen geluid.
Alsof iemand een ventilatierooster terug op zijn plaats schoof.
