‘Jij duwde haar in een fontein,’ zei Daan.
‘Dat was een grap.’
‘Dat zeggen mensen vaak zodra er camera’s zijn.’
Hij keek naar de trouwfotograaf. De man liet zijn camera langzaam zakken, maar verwijderde niets.
Lars herstelde zich als eerste.
‘Willem, zeg niets meer.’
Mijn vader draaide zich naar hem toe.
‘Regel dit.’
Het klonk niet als een verzoek aan een schoonzoon. Het klonk als een opdracht aan een werknemer.
Femke hoorde het ook.
Ze keek naar de blauwe map.
‘Wat zit daarin, Lars?’
‘Dat hebben we besproken.’
‘Nee. Jij zei dat het om een aanpassing van de huwelijkse voorwaarden ging.’
‘Dat is het ook.’
Notaris Bakker stapte naar voren.
‘Niet volgens de stukken die vanochtend bij mijn kantoor zijn aangeboden.’
Lars trok de map dichter tegen zich aan.
De notaris was een magere man van eind vijftig die zelfs op een bruiloft de uitstraling had van iemand die een akte kwam corrigeren.
‘De map bevat een conceptoverdracht van Femkes aandelen aan Van Houten Beheer,’ zei hij. ‘Daarnaast zit er een verklaring in waarmee mevrouw Eline Vermeer afstand zou doen van haar contractuele voorkeursrecht.’
‘Concepten,’ zei Lars. ‘Meer niet.’
‘Met een ingescande handtekening van mevrouw Vermeer.’
Iedereen keek naar mij.
‘Ik heb niets getekend,’ zei ik.
Mijn vader blies hoorbaar uit.
‘Het was voorbereiding. We wilden tijd besparen.’
‘Je kunt veel zeggen over valsheid in geschrifte,’ zei Daan. ‘Maar efficiënt is het meestal wel.’
Zelfs de notaris keek even opzij om zijn mond niet te laten bewegen.
Lars’ vriendelijke bruidegomsmasker verdween.
‘Dit is geen valsheid in geschrifte. Eline heeft eerder een algemene volmacht verstrekt.’
‘Op 14 maart, drie jaar geleden,’ zei ik. ‘Die volmacht is dezelfde dag ingetrokken. De ontvangstbevestiging zit in het dossier van notaris Bakker.’
Lars keek naar de notaris.
Dat ene gebaar was genoeg. Hij had niet geweten dat het intrekkingsbewijs bestond.
Mijn vader wel.
‘Femke,’ zei ik, ‘wist jij dat jouw aandelen vanavond zouden worden overgedragen?’
Ze keek naar Lars.
‘Je zei dat ze tijdelijk onder gezamenlijk beheer kwamen.’
‘Dat is praktisch hetzelfde.’
‘Nee,’ zei ik. ‘Dat is het niet.’
‘Bemoei je er niet mee,’ zei mijn vader.
Femke draaide haar hoofd langzaam naar hem.
‘Je hebt haar net in het water geduwd.’
‘Omdat ze een scène maakte.’
‘Ze stond stil.’
Mijn vader keek naar de gasten. Zijn controle over de ruimte gleed weg en hij voelde het.
‘Laten we naar binnen gaan,’ zei hij. ‘Dit is een familiezaak.’
‘Daarom ben ik hier,’ zei Femke.
Ze legde haar boeket op de rand van de fontein en trok een kleine zilverkleurige sleutel uit haar halslijn. Daarmee opende ze een smal vakje aan de binnenkant van de blauwe map.
Lars schoot naar voren.
De rechercheur stond meteen tussen hen in.
Femke haalde een geheugenstick tevoorschijn.
‘Ik heb hem niet kunnen opsturen,’ zei ze tegen mij. ‘Lars controleerde de post. Papa controleerde mijn zakelijke rekening. Dus heb ik hem hier verstopt.’
Mijn vader keek haar aan alsof zij degene was die hem had geduwd.
‘Wat heb je gedaan?’
‘Voor het eerst iets wat jij niet vooraf hebt goedgekeurd.’
Dat was de tweede waarheid die die avond naar buiten kwam.
Femke had mij niet alleen uitgenodigd omdat ze bang was haar aandelen kwijt te raken. Ze had zes maanden lang kopieën gemaakt van betalingen die Lars en mijn vader buiten de officiële administratie hielden.
Haar bedrijfspas gaf haar toegang tot de financiële rapportages van Vermeer Bouwgroep. De toegang was beperkt, maar niet zorgvuldig genoeg. Ze had facturen gevonden van drie adviesmaatschappijen die geen personeel, kantoor of zichtbare activiteiten hadden.
Twee daarvan waren indirect eigendom van Lars.
De derde stond op naam van onze vader.
‘Je begrijpt niet wat je hebt gezien,’ zei Willem.
‘Dat zei je ook tegen Eline,’ antwoordde Femke.
‘Ik heb dat bedrijf opgebouwd. Ik heb veertig jaar gewerkt terwijl jullie alles kregen.’
‘Wij kregen aandelen van mama.’
