Moeder draaide plotseling haar hoofd om en keek me recht in de ogen. Ze verstijfde in haar stoel. Vader draaide zich om om te zien waar ze naar keek, en Kendall volgde snel zijn blik.
Ik bleef bij het panoramische raam staan en nam rustig een slokje water, terwijl ik toekeek hoe hun gezichten veranderden in pure verbijstering.
Ze sprongen meteen van hun stoelen en stormden op mijn plek af. Papa bereikte mijn plek als eerste, zijn gezicht rood van irritatie.
‘Wat doe je in vredesnaam op dit schip, Mallory?’ vroeg papa agressief.
Ik vouwde mijn servet rustig op en keek hem aan. “Ik geniet gewoon van de zeereis die ik heb gekocht.”
Kendall staarde naar de glimmende gouden VIP-band om mijn pols, waarna ze haar blik richtte op de eenvoudige lichtblauwe plastic band om haar eigen arm.
Kendall bleef ongelovig knipperen terwijl ze haar goedkope polsbandje vergeleek met mijn gouden VIP-pas. Haar lippen gingen open, maar ze slaagde er niet in een enkel verstaanbaar woord uit te brengen.
‘Je hebt dit expres gedaan!’ schreeuwde papa, een dikke ader in zijn nek zwol op en zijn gezicht vertrok van woede. ‘Je hebt onze hele reis verpest!’
‘Waar heb je het over, Gregory?’ vroeg ik kalm, terwijl ik mijn servet op tafel legde. ‘Ik ben gewoon aan het genieten van mijn diner.’
‘Doe niet alsof je van niets weet, Mallory!’ blafte hij, terwijl hij met zijn vuist op de tafel sloeg, waardoor de passagiers om hem heen verbaasd hun hoofd omdraaiden. ‘We zijn bij de terminal aangekomen en de baliemedewerker gaf ons sleutels voor een kamer diep in de romp! Het is een piepklein hokje direct boven de machinekamer, de muren trillen constant en de gang stinkt naar uitlaatgassen!’
‘En waar zijn onze cocktailarrangementen?’ gilde Kendall, eindelijk weer op adem gekomen. ‘Mason en ik gingen naar de lounge bij het zwembad, en de barman rekende zestig dollar van mijn creditcard af omdat hij zei dat onze premiumtoegang volledig was ingetrokken!’
“Het draadloze internet werkt ook niet in die gang!” voegde mijn moeder eraan toe, terwijl ze naar voren stapte, haar stem trillend van frustratie. “Ik kon geen enkele update op mijn social media-pagina plaatsen, en toen we naar de excursiebalie gingen, vertelden ze ons dat onze strandcabana was geannuleerd en dat we ons geld terug hadden gekregen!”
Ik pakte mijn glas en nam een langzame slok voordat ik naar hen opkeek. “Ik heb slechts een paar administratieve aanpassingen aan mijn persoonlijke account gedaan.”
‘Jouw account?’ riep papa luid. ‘Jij hebt die kaartjes aan ons cadeau gedaan voor onze familie!’
