Hij liet een brief achter:
“Mijn liefste Lila…”
“Het spijt me dat ik er niet meer ben. Ik heb vaak ‘nee’ gezegd omdat ik ervoor wilde zorgen dat jij ‘ja’ kon zeggen tegen je toekomst…”
Hij had mijn universiteit, huisvesting, eten en alles volledig betaald.
Ik huilde op het kantoor van de bank.
Maar voor het eerst sinds zijn dood voelde ik niet alsof ik verdronk.
Ik werd toegelaten tot een opleiding maatschappelijk werk.
En die nacht deed ik een belofte aan hem:
“Ik ga anderen redden, net zoals jij mij hebt gered.”
Zijn “leugen van armoede” bleek de grootste vorm van liefde die ik ooit had gekend.
Wat denk je hiervan? Laat alsjeblieft je mening achter in de comments en deel dit verhaal! Als je één advies kon geven aan een van de personages uit dit verhaal, wat zou dat advies dan zijn? Laten we het bespreken in de comments op Facebook.
