‘Zeg maar wat je wilt dat ik doe,’ zei Mason zonder vragen te stellen of te klagen over het vroege uur.
Tegen tien uur die ochtend was Hazels koorts aanzienlijk gezakt en de kinderarts gaf ons toestemming om naar huis te gaan met medicatie en strikte instructies voor de thuiszorg. Mason parkeerde zijn auto langs de stoeprand en ik keek nog een laatste keer op mijn telefoon om te zien of Liam contact had opgenomen, maar er waren geen oproepen of berichten.
Mason bracht ons rechtstreeks naar zijn huis in La Jolla, waar mijn schoonzus, Clara, me hielp een rustige babykamer voor Hazel in te richten. Nadat hij ervoor had gezorgd dat Hazel het comfortabel had en sliep, bracht Mason me terug naar ons appartement zodat ik onze spullen kon inpakken.
Ik ging niet terug om met Liam te discussiëren of hem te smeken van gedachten te veranderen, maar om onze spullen in te pakken voordat hij van zijn werk thuiskwam. Ik pakte eerst Hazels kleren, speelgoed en spullen in, en daarna pakte ik mijn eigen benodigdheden in een aantal grote koffers.
Mason droeg alle dozen en tassen naar zijn vrachtwagen zonder mijn keuze in twijfel te trekken, omdat hij wist dat mijn stilte betekende dat ik mijn besluit volledig had genomen. Ik liet alles achter wat exclusief van Liam was, waardoor het appartement er vreemd leeg en kaal uitzag.
Deel 5: De confrontatie
Om drie uur die middag ging mijn telefoon over met een inkomend videogesprek van Liam, dat ik besloot aan te nemen. Zijn gezicht verscheen op het scherm, er wat verward uitzien, voordat hij zijn camera door de lege woonkamer zwaaide.
‘Wat heb je in vredesnaam met het appartement gedaan, Paige?’ vroeg Liam woedend, als eerste vraag aan mij.
‘Is dat echt wat je me nu vraagt?’ antwoordde ik koeltjes terwijl ik naar zijn foto keek.
‘Waar zijn al onze spullen?’ bleef hij roepen. ‘Je kunt toch niet zomaar het hele huis leeghalen omdat we één moeilijke nacht hebben gehad!’
‘Je hebt sinds je belde geen enkele keer naar Hazel gevraagd,’ merkte ik kalm op, terwijl ik zijn reactie observeerde.
‘Je moet alles terugbrengen en dit meteen in orde maken,’ beval Liam, mijn opmerking volledig negerend. ‘Martin en zijn vrouw, Sarah, komen morgenavond bij ons eten.’
Martin was zijn leidinggevende bij het bedrijf, en een etentje bij ons thuis was al weken van tevoren gepland om de recente projectsuccessen te vieren.
“De presentatie verliep vandaag fantastisch, en dit diner is cruciaal voor mijn aanstaande promotie,” voegde Liam er zonder enige aarzeling aan toe.
‘Dus je verwacht dat ik terugkom, alles uitpak en een compleet diner kook voor je baas na wat je hebt gedaan?’ vroeg ik hem rechtstreeks.
‘Ja, want dit is buitengewoon belangrijk voor onze toekomst,’ antwoordde hij alsof het de meest logische vraag ter wereld was. ‘Wat zal Martin wel niet denken als hij een leeg huis binnenloopt?’
‘Het klinkt als een erg stressvolle situatie voor je, Liam,’ zei ik zachtjes met een lichte glimlach. ‘Misschien moet je je moeder bellen om het voor je op te lossen.’
Ik hing meteen op zonder op zijn reactie te wachten. Twintig minuten later belde Brenda me woedend op en beschuldigde me ervan de carrière van haar zoon te saboteren. Ze eiste dat ik terugkeerde om mijn plichten als echtgenote na te komen.
‘Als je niet terugkomt, prima, want dan ga ik wel naar je toe, maak ik het appartement klaar en kook ik zelf de maaltijd,’ snauwde Brenda door de speaker. ‘We vertellen Martin gewoon dat je familie in een andere staat bezoekt, zodat niemand erachter komt wat voor soort vrouw je bent.’
In plaats van boos te worden, besefte ik dat het bijwonen van dat diner de beste manier was om deze hele ramp af te sluiten.
De volgende avond, nadat ik Hazel veilig bij Mason en Clara had achtergelaten, reed ik terug naar het appartement en stapte naar binnen. Brenda had decoratieve lampen, kussens en mooi serviesgoed meegebracht om het appartement er bewoond en uitnodigend uit te laten zien.
Liam stond in een keurig pak bij de eettafel te praten met Martin, terwijl Brenda uit de keuken kwam met een serveerschaal. Zowel Liam als Brenda verstijfden van schrik toen ze me in vrijetijdskleding de deur zagen binnenkomen.
‘Claire—ik bedoel Paige!’ stamelde Liam, terwijl zijn gezicht bleek werd.
‘Ik dacht dat je weg was vanwege een noodgeval in de familie, Paige,’ zei Martin beleefd, terwijl hij zich met een glimlach naar me toe draaide. ‘Is alles in orde met je familie?’
