DEEL 2
‘Tante Chloe,’ begon Nora, haar beheerste toon sneed door de lucht met de koude, onbuigzame precisie van een doorgewinterde rechter die een definitief oordeel velde. ‘Je hebt bij oma en opa gezworen dat je de hele afgelopen dinsdag in het universiteitsamfitheater hebt doorgebracht om je doctoraatsthesis in de moleculaire biologie te verdedigen. Je hield vol dat je praktisch vier slapeloze nachten in het onderzoeksarchief hebt doorgebracht.’
‘Omdat ik dat was!’ gilde Chloe, haar stem klonk steeds hoger en de pure wanhoop nam haar zelfbeheersing over. ‘Jij brutale kleine snotaap, wat voor belachelijke onzin zit je nou weer uit te kramen—’
‘Maar volgens de forensische metadata, versleutelde servertijdstempels en ingebedde GPS-geotags,’ vervolgde Nora vlotjes, terwijl ze door de afbrokkelende façade van haar tante heen sneed, ‘was je eigenlijk aan het zonnebaden aan boord van een gehuurd superjacht voor de kust van Dubai, dure sterke drank aan het drinken en je aan het voordoen als influencer voor een detox-drankcampagne.’
Nora drukte op één toets van de afstandsbediening.
De beelden in het rechterkwadrant werden direct over het hele scherm in hoge resolutie vergroot. Daar, onmiskenbaar op de achtergrond van een geverifieerde strandfoto van een beroemdheid, was Chloe zelf te zien – met een tijdstempel van diezelfde dinsdagmiddag. Ze lag te luieren in een neonkleurige bikini, met een fles sterke drank in haar hand, zichtbaar aangeschoten op het dek van een luxe jacht, halverwege de wereld.
‘Jij gemene kleine leugenaar! Jij hebt die bestanden vervalst!’ schreeuwde Chloe, volledig de controle over zichzelf verliezend.
Ze sprong wild naar voren, haar armen in de lucht zwaaiend. Haar designzonnebril viel in de paniek van haar neus en kraakte met een scherpe, broze klap op de houten vloer.
Nora maakte een kalme, berekende zijstap en plaatste de zware, massief eikenhouten salontafel doelbewust als een ondoordringbare barrière tussen zichzelf en de hysterische vrouw.
Vervolgens activeerde ze met volkomen kalmte de volgende dia.
De projectie veranderde onmiddellijk. Het scherm toonde nu een interne, afgeschermde universitaire database. Chloe’s volledige officiële naam, administratief ID en inschrijvingsgegevens voor de masteropleiding sprongen eruit in een helder zwart-wit.
Maar in de koptekst, in strenge, onmiskenbare scharlakenrode letters, stond het definitieve oordeel over haar academische carrière:
ACADEMISCHE STATUS: PERMANENTE VERWIJDERING.
REDENEN: CHRONISCHE ONGEËXCOREDE AFWEZIGHEID / ALGEMEEN INSTITUTIONEEL FALEN.
INGANGSDATUM: 14 OKTOBER — PRECIES DRIE JAAR GELEDEN.
De woonkamer werd gehuld in een verstikkende, doodse stilte, die alleen werd onderbroken door het rauwe, angstaanjagende geluid van mijn vaders ademhaling toen zijn blik zich vastklampte aan de onheilspellende rode letters.
