Het kan me wel schelen hoe het met je lessen gaat.”
Ik keek naar de aandelen die haar in het voorstel beloofd waren. Misschien heeft ze het iets kunnen schelen. Ze had me ook laten vertellen over een student die hardop leerde lezen terwijl ze zich voorbereidde om zichzelf voor te stellen aan vreemden als ik. Voor het eerst vroeg ik me af of Wes iedereen om me heen had aangemoedigd om mijn schoolwerk als afleiding te behandelen, iets dat me bezig hield terwijl de belangrijke beslissingen elders werden genomen.
‘Was je dinsdag op het kantoor van Wes?’ Ik vroeg het.
“Ik werk met hem samen. Dat weet je.”
“Ik weet dat je vanuit Phoenix werkt. Simone Grant zegt dat ze daar zijn vrouw heeft ontmoet.’
Het verkeerslawaai vervaagde toen Mallory ergens vond om te stoppen. ‘Hij zei dat hij met je had gepraat.’
‘Dat is geen antwoord.’
“Hij zei dat het eigendomsgedeelte was overeengekomen en dat je de vergadering niet kon maken. Hij had iemand nodig om over de ruimte te spreken.”
‘Dus je zei tegen Simone dat je Audrey Bell was.’
Mallory slikte hoorbaar. ‘Ja.’
Ik had gedacht dat ik klaar was voor dat woord. Ik was het niet. Ik zat op Celeste's bed met de telefoon tegen mijn oor en zag een vierkant zonlicht over het tapijt kruipen.
‘Heeft hij gezegd dat je mijn naam moet gebruiken?’
“Hij heeft me een kaart gegeven. Ik had nee moeten zeggen.’
‘Je hebt nooit gevraagd of ik het ermee eens was?’
“Wes zei dat je hem had gevraagd om het af te handelen. Ik wist dat je de bakkerij niet graag besprak.’
“Een discussie niet leuk vinden is niet hetzelfde als tien jaar van een gebouw weggeven.”
Ze antwoordde niet. Ik vertelde haar over de brief aan Inez. Mallory zei dat ze het nog nooit had gezien en ook niet de eigenaar-ondersteuningspagina had gemaakt. Misschien was dat waar. Ik was niet van plan om wat ze niet wist om te zetten in een excuus voor wat ze had toegegeven te doen.
Ik vroeg haar om haar verslag van de dinsdagvergadering op schrift te stellen. Ze zei dat ze erover moest nadenken. Toen vroeg ze of Cedar Ridge de investering nog overwoog. Ik keek naar de twintig procent naast haar naam op mijn laptop en begreep waarom ze had gewacht tot de deal was “beslecht” voordat ze me iets vertelde.
‘Simone controleert wat haar is verteld,’ zei ik. ‘Je moet haar vertellen wat je me verteld hebt.’
“Wes zal zeggen dat ik achter zijn rug ben gegaan.”
“Als je me de waarheid vertelt, is dat wat er op zijn kantoor is gebeurd,” zei ik. “Ik was er niet bij. Je was het.’
Mallory zei dat ze de nieuwe locatie wilde runnen. Ze had facturen en boekingen voor Wes uit Phoenix afgehandeld, en twintig procent klonk voor haar als erkenning voor jarenlang werk. Ik begreep dat ik gewaardeerd wilde worden. Ik kon zelfs begrijpen dat ik in de verleiding kwam door een aanbod dat Wes zeker maakte. Ik kon niet begrijpen waarom het verdienen van haar plaats het nemen van de mijne had vereist.
‘Je ging achter de mijne.’
Nadat we ophingen, stuurde Mallory een sms: ik was de persoon op de vergadering van dinsdag. Ik zei dat ik Audrey was. Het spijt me. Ik heb een screenshot gemaakt en naar Lena gestuurd. Het was niet de volledige rekening die ik had aangevraagd, maar het was een begin.
Een half uur later kwam er nog een bericht van Mallory. Deze bevatte een e-mail die Wes haar de maandag voor de vergadering had gestuurd. Hij had haar verteld wat ze moest zeggen over Inez: de huurder was bereid om een verhuizing te bespreken, en de eigenaar steunde de verandering. Geen van beide verklaringen was van mij gekomen.
Hieronder de instructies stond een paragraaf die me het drie keer liet lezen. Wes had geschreven dat ik emotioneel zou worden als investeerders naar de bakkerij zouden vragen. Hij zei dat mama's dood me nog steeds in de war liet over gesprekken, en dat Mallory enig bezwaar tegen hem moest terugbrengen in plaats van het met mij te bespreken.
Mallory had geantwoord: Als ze akkoord is gegaan, waarom kan ze het ze niet zelf vertellen?
Wes' antwoord was gedateerd voor de dinsdagvergadering, voor het eten, voordat ik Simone überhaupt had gesproken.
Ze zal nee zeggen in het bijzijn van mensen alleen maar om te bewijzen dat ze dat kan. Ik heb het verdriet al uitgelegd aan Cedar Ridge. Als ze ons later tegenspreekt, begrijpen ze waarom.
Ik herinnerde me zijn zachte stem in het restaurant: soms brengt een nieuw plan oude gevoelens naar boven. Het klonk spontaan. Het was dagen eerder in zijn plan geschreven.
Hij had vreemden voorbereid om aan me te twijfelen voordat ik ooit de kans kreeg om nee te zeggen.
Het verhaal gaat verder - klik op de knop Volgende hieronder om het volgende deel te lezen.
