DEEL 5 — MARGriET WIST WAAR HIJ WERKELIJK WAS
Het volgende twist kwam niet van audit.
Van een iPad.
Margriet gebruikte een gedeelde foto-cloud met Alexander.
Jasper? We haven't introduced brother, no need. Claire maybe discovered? But connected accounts illegally? Better Babette shows us a screenshot Alexander sent to mother. Let's do through legal disclosure from his phone eventually, but not yet. Maybe Babette had been in a group chat. She provides messages she herself received/was included in.
Babette stuurde via advocaat een nieuwe reeks berichten.
Een groepschat.
Alexander.
Babette.
Margriet.
Ik wist niet dat die bestond.
Naam:
BALI / GEEN WERK 😎
Mijn maag draaide.
Margriet wist dus exact dat zoon niet in Berlijn zat.
Op dag dat Sophie opgenomen werd, schreef Alexander:
Merel belt weer non-stop.
Margriet:
Zet dat ding uit. Ze wordt vanzelf rustig.
Babette:
Misschien is er echt iets?
Alexander:
Sophie heeft vast weer koorts. Merel behandelt elk virus alsof wereld vergaat.
Margriet:
Geniet nou. Je werkt het hele jaar.
Een uur later had ik Margriet zelf geappt:
Sophie ligt op intensive care. Ze denken aan hersenvliesontsteking. Weet jij waar Alexander is?
Haar antwoord aan mij kwam pas drie uur later:
Stop met dat overdreven gedoe. Alexander werkt zich kapot om jou te onderhouden.
Maar in groepschat, twintig minuten na mijn bericht:
Margriet:
Ze zegt IC en hersenvliesontsteking. Misschien moet je toch even bellen.
Alexander:
Niet nu. Als ik bel, moet ik terug.
Margriet:
Morgen dan.
Mijn zicht werd zwart aan randen.
Hij wist.
Niet dat Sophie zou sterven.
Maar dat zij op intensive care lag.
Hij wist.
Babette stuurde daarna:
Alexander, bel haar.
Geen antwoord.
Later:
Ik meen het.
Alexander:
Ze gebruikt Sophie altijd om controle te houden.
Babette:
Dit klinkt wel ernstig.
Alexander:
Ze is altijd ernstig.
Die avond zette hij telefoon volledig uit.
Babette vertelde later dat zij boos was geworden en vroeg om eerder terug te vliegen.
Alexander zei dat charter omboeken ‘onzin’ was.
Zij bleef.
Dat bleef haar verantwoordelijkheid.
Maar Margriet?
Zij wist genoeg om hem te waarschuwen.
En koos daarna om mij verwijten te sturen.
Ik belde haar niet.
Ik wilde haar stem niet horen.
Mijn advocaat stuurde één brief:
Gezien de recente communicatie wordt alle verdere correspondentie over de echtscheiding en zakelijke aangelegenheden via gemachtigden gevoerd. Mevrouw Van Dijk wenst voorlopig geen persoonlijk contact.
Margriet verscheen drie dagen later toch bij Claire.
Claire liet haar niet binnen.
‘Ik wil mijn schoondochter spreken.’
‘Ze wil jou niet spreken.’
‘Ik ben familie.’
Claire zei:
‘Dat was Sophie ook.’
Margriet begon te huilen.
Claire sloot deur.
Ik stond boven aan trap en hoorde alles.
Ik voelde geen overwinning.
Alleen leegte.
