DEEL 6 — JEROEN HAD MEER BEWAARD DAN ÉÉN BONNETJE
Jeroen Martens was negenentwintig.
Jonge accountant.
Nog geen tien jaar bij bedrijf.
Alexander had hem nauwelijks bij naam gekend.
Dat bleek een fout.
Jeroen had maandenlang vreemde declaraties gezien.
Niet illegale dingen per se.
Alleen patronen.
Hotels zonder klantnamen.
Consultancyfees net onder goedkeuringsdrempels.
Betalingen die op vrijdagavond werden ingevoerd en maandagochtend weer intern doorbelast.
Hij vroeg zijn manager.
Die zei:
‘CEO heeft akkoord.’
Dus hield hij mond.
Tot Bali.
Waarom stuurde hij mij die bon?
‘Omdat er twee vliegtickets op bedrijf stonden en in agenda geen conferentie.’
‘Dat gebeurt vaker?’
‘Niet first class naar Bali met privévilla.’
‘Waarom mij?’
Hij slikte.
‘Omdat uw naam op één goedkeuring stond.’
‘Welke?’
Hij liet zien.
Een verklaring waarin ik toestemming gaf voor een ‘strategic relationship trip’ met maximaal budget €85.000.
Mijn digitale handtekening.
Niet van mij.
Daarna had hij meer gezocht.
Niet stiekem buiten bevoegdheden.
Binnen grootboek waar hij toegang toe had.
Hij vond twaalf geldstromen.
Niet twaalf brievenbusfirma’s zoals ik eerst dacht.
Vier bedrijven.
Twaalf overboekingsreeksen.
Sommige legitiem.
Twee niet.
Aureus Strategic Advisory — deels werk, deels onverklaard.
NV Horizon Ventures — een joint venture waarin Alexanders holding 20 procent had maar die relatie niet correct in conflictregister stond.
Van Dijk Groep had €1,4 miljoen geïnvesteerd.
Was investering slecht?
Niet per se.
Maar Alexander zat aan beide kanten van tafel.
Dat had onafhankelijk goedgekeurd moeten worden.
Niet gebeurd.
Nog één detail:
Alexander had drie maanden voor Sophie ziek werd aan externe jurist gevraagd hoe STAK-bestuur kon worden ‘vereenvoudigd’ bij langdurige afwezigheid of mentale onbekwaamheid van certificaathouder.
Mijn naam stond niet genoemd.
Maar iedereen begreep.
‘Dacht hij dat ik ziek was?’
Lotte van Haren antwoordde:
‘Misschien wilde hij scenario’s begrijpen. Op zichzelf niet verboden.’
‘En gecombineerd met alles?’
‘Dan wordt het relevant, maar we gaan geen intenties verzinnen.’
Recht is irritant voorzichtig.
Gelukkig maar.
De echte documenten waren al erg genoeg.
