DEEL 8 — BABETTE KOOS HAAR EIGEN REDDING, EN DAT HIELP MIJ OOK
Babette nam ontslag.
Niet vrijwillig uit nobelheid alleen.
De onderneming schorste haar eerst tijdens audit.
Zij werkte mee.
Leverden eigen zakelijke e-mails.
Betaalde de gouden armband terug via verrekening en civiele schikking.
De kosten van Bali die aantoonbaar privé waren werden op Alexander en deels op haar verhaald afhankelijk van wie profiteerde en wat zij wist.
Ze verloor baan.
Reputatie kreeg klap.
Maar ze werd niet tot monster verklaard voor dingen die Alexander alleen had gedaan.
Eén keer vroeg zij mij via Lotte of ze persoonlijk excuses mocht maken.
Ik zei nee.
Zes maanden later zei ik ja.
We ontmoetten elkaar in klein kantoor.
Geen advocaten in kamer, wel op hoogte.
Babette was magerder.
‘Dank dat je kwam.’
‘Zeg wat je wilt zeggen.’
Ze slikte.
‘Ik was jaloers op jou.’
Dat had ik niet verwacht.
‘Waarom?’
‘Omdat Alexander altijd zei dat jij alles kreeg zonder ervoor te hoeven werken.’
Ik lachte bitter.
‘Mijn vader stierf toen ik achtentwintig was.’
‘Dat weet ik nu.’
‘Sophie is dood.’
Tranen.
‘Ik weet.’
‘Wat kreeg ik precies?’
Ze keek omlaag.
‘Ik geloofde zijn versie omdat die mij beter mens maakte.’
‘Hoe?’
‘Als jij een rijke, koude vrouw was die hem controleerde, dan was ik niet de secretaresse die met getrouwde baas sliep.’
Eerlijk.
‘En nu?’
‘Nu weet ik dat ik precies dat was.’
Stilte.
‘Ik wist niet dat Sophie zou sterven.’
‘Dat geloof ik.’
Ze begon te huilen.
‘Ik had hem moeten dwingen te bellen.’
‘Je kon hem niet dwingen.’
‘Maar ik had weg kunnen gaan.’
‘Ja.’
‘Dat heb ik niet.’
‘Nee.’
Geen vergeving ter plekke.
Geen omhelzing.
Maar ik voelde iets loskomen.
Niet voor haar.
Voor mezelf.
Ik hoefde niet iedere schuld vast te houden om Sophies leven serieus te nemen.
