DEEL 8 — WIE STOND ER NAAST HEN
Colin stond buiten Parkview te wachten toen we om zes uur aankwamen. Hij was in zijn werkkleding gekomen, zonder koekjes of geschenken, en hij liep pas naar de tweeling nadat ze hem zagen.
Theo bereikte hem als eerste. Maya volgde langzamer. Ze liet hem haar hand vasthouden terwijl we naar binnen gingen.
Hun kunst werd aan weerszijden van de kleuterhal getoond. Theo had een bus zo groot geschilderd dat hij van de rand van het papier afliep. Maya had een collage gemaakt van onze achtertuin met stroken groen tissuepapier voor gras. Ze wilden dat Colin eerst de bus zou zien en ik om de collage eerst te zien, dus liepen we met z'n vieren door de hal in een zachte zigzag.
Op een gegeven moment ging Colins telefoon. Ik zag Maya opmerken. Hij wierp een blik op het scherm, legde het stil en legde het weg.
‘Ik kan daarna terugbellen,’ zei hij tegen haar.
Ze knikte. Het was een klein moment. Ik zou het voor mei vijftiende gemist hebben. Nu wist ik hoeveel van het vertrouwen van een kind kon rusten op de vraag of een volwassene een stap uit de kamer nam.
Theo leidde Colin naar een vertoning van kleidieren en stond erop dat hij raadde welke schildpad van hem was. Colin raadde het twee keer verkeerd, en Theo lachte zo hard dat hij de plank moest vasthouden voor balans. Maya wachtte tot we langs het display waren voordat ze Colin haar collage liet zien. Hij luisterde terwijl ze uitlegde hoe ze het gras had gemaakt en vroeg voordat ze de tissue-papieren hoek aanraakte die was losgekomen. De avond was geen perfect familieplaatje. Het was op een avond waarin beide kinderen hem mochten laten zien wat ze gemaakt hadden.
