Ik heb het twee keer gelezen. Het was het eerste plan dat hij had gemaakt sinds de velddag dat me geen deel toewees om het uit te leggen. Ik schreef terug met de schoolingang die we zouden gebruiken en liet de rest aan hem over.
Hij belde die avond de tweeling en zei dat hij van plan was te komen. Theo vroeg of hij het op zijn kalender had geschreven. Colin zei ja. Maya vroeg of hij vroeg moest vertrekken. Hij zei dat hij dat niet van plan was, en dat als er iets veranderde, hij het hen direct zou vertellen.
Ik luisterde vanaf de deuropening. Hij had me niet gevraagd om voor hem in te staan.
Op vrijdag verzamelden Maya en Theo de tekeningen die ze me eerst wilden laten zien. Ik stopte mijn telefoon in mijn tas en controleerde of beide kinderen de verf uit hun handen hadden gewassen. We waren klaar om te vertrekken toen Maya terug naar haar slaapkamer rende.
Ze keerde terug met de twee velddagmedailles die ze me had gevraagd om veilig te blijven. Ze gleed ze in de binnenzak van mijn tas.
“Waarom brengen we deze?” Ik vroeg het.
‘Ze zijn voor later,’ zei ze.
Theo knikte alsof dat alles uitlegde. Ik heb het niet nog een keer gevraagd.
