Ze zweeg.
‘Die ik vóór Daan bezat?’
‘Dat wist ik niet.’
‘Omdat niemand ooit vroeg.’
Ik leunde achterover.
‘Victoria, u heeft tien jaar lang een verhaal verteld waarin ik arm was omdat dat u beter uitkwam.’
‘Je droeg goedkope kleren.’
Ik begon te lachen.
Echt.
‘Dat is uw bewijs?’
‘Je kende onze wereld niet.’
‘Dat klopt.’
‘Zie je wel.’
‘Ik kende geen wereld waarin een moeder haar volwassen zoon helpt zijn zwangere minnares in echtelijk huis te verstoppen.’
Ze verstijfde.
‘Nathalie is zwanger?’
Daar.
Victoria wist affaire.
Niet zwangerschap.
‘Dus u wist van relatie.’
Ze realiseerde fout.
‘Ik—’
‘Dank voor antwoord.’
‘Sanne.’
‘We zijn klaar.’
‘Je kunt mijn zoon niet alles afpakken.’
‘Ik wil niets van hem dat van hem is.’
‘En bedrijf?’
‘Als bedrijf gezond wordt, kunnen tijdelijke rechten worden herzien volgens contract.’
‘Dus geef ze nu terug.’
‘Nee.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik nog niet weet waar €286.000 aan DVV Advisory voor was.’
Haar gezicht veranderde.
Klein.
Maar ik zag het.
‘U kent die naam.’
‘Nee.’
Te snel.
‘Mara neemt contact op.’
Victoria stond.
‘Je denkt dat je gewonnen hebt.’
‘Nee.’
Ik keek naar haar.
‘Ik denk dat ik tien jaar lang niet wist dat we überhaupt een wedstrijd speelden.’
Ze vertrok zonder afscheid.
Tien minuten later belde Daan.
Niet opgenomen.
Hij stuurde:
Hou mijn moeder buiten dit alles.
Ik antwoordde één keer:
Dan had je haar buiten onze financiële afspraken en ons huwelijk moeten houden.
Daarna blokkeerde ik hem voor die dag.
Ik moest werken.
Echte klanten.
Echte cijfers.
Echte problemen.
Het was verrassend therapeutisch.
