‘Wij hebben voor vanavond betaald!’
‘Niet volledig.’
Alexander opende een bordeauxrode leren map.
‘De tweede contractuele betaling van €68.400 is vanochtend geweigerd. De aanvullende zekerheidsbetaling is eveneens niet ontvangen.’
Carlijn werd bleek.
‘Dat is onmogelijk.’
‘Helaas niet.’
Victoria liep naar podium.
‘Bel uw boekhouding.’
‘Dat heb ik gedaan.’
‘Dit is een fout van de bank.’
‘Uw bank heeft bevestigd dat de rekening onvoldoende vrij beschikbare middelen bevatte.’
Een golf van gefluister trok door zaal.
Alexander bleef kalm.
‘Het feest hoeft niet abrupt te eindigen. De vooraf betaalde dienstverlening loopt nog veertig minuten door. Daarna worden bar, band en aanvullende service beëindigd tenzij onmiddellijke betaling volgt.’
Daan keek alsof iemand hem geslagen had.
‘Mam?’
Victoria zei niets.
Alexander boog naar mij.
‘En nu het gedeelte dat u niet via microfoon hoeft te horen.’
Hij begeleidde me van podium.
In gang gaf hij mij een visitekaartje.
‘We moeten praten.’
‘Waarover?’
‘Van der Veen Logistiek.’
Mijn hart sloeg harder.
‘Wat weet u daarvan?’
‘Meer dan uw echtgenoot denkt.’
‘Wie bent u werkelijk?’
‘Naast eigenaar van dit landgoed zit ik in de herstructureringscommissie van Noordzee Capital.’
Ik kende naam.
Noordzee Capital was een institutionele kredietverstrekker die drie jaar geleden noodfinanciering aan Van der Veen had verstrekt.
Alexander keek mij strak aan.
‘Uw familie is niet failliet.’
‘Mijn familie?’
‘De Van der Veens.’
‘Dat zijn niet mijn familie meer na vanavond.’
Een heel kleine glimlach.
‘Begrijpelijk.’
‘Wat bedoelt u met niet failliet?’
‘Ze zijn technisch niet failliet. Maar zonder de zekerheden die ú drie jaar geleden beschikbaar heeft gesteld, was de groep destijds waarschijnlijk omgevallen.’
Ik voelde mijn hartslag in keel.
‘Dat weet ik.’
‘Weet u ook dat drie convenanten inmiddels structureel zijn geschonden?’
‘Nee.’
‘En dat daardoor het conversierecht uit uw reddingsfinanciering zes maanden geleden is geactiveerd?’
Ik staarde hem aan.
‘Welk conversierecht?’
Nu keek Alexander voor het eerst echt verbaasd.
‘Daan heeft u dat niet verteld?’
‘Blijkbaar niet.’
Hij opende zijn map.
Daar lag een document met mijn handtekening.
Geen vervalsing.
Mijn echte handtekening.
Drie jaar eerder.
Ik herinnerde het.
Een pakket van honderden pagina’s.
Noodfinanciering.
Pandrechten.
Conversieclausules.
Mijn advocaat had het uitgelegd.
Maar Daan had steeds gezegd:
‘Dit is alleen een vangnet. Nooit relevant zolang bedrijf zich herstelt.’
Alexander wees naar paragraaf.
‘Bij schending van drie specifieke schuldconvenanten kreeg uw holding het recht een deel van de noodlening om te zetten in preferente certificaten en extra stemrechten via de STAK.’
‘Heeft dat plaatsgevonden?’
‘Ja.’
‘Wanneer?’
‘Zes maanden geleden.’
Ik kreeg amper lucht.
‘Met wiens toestemming?’
‘Volgens stukken heeft uw eigen bestuurder, mevrouw Vermeer, namens uw holding bevestigd dat contractuele voorwaarden vervuld waren.’
Marieke Vermeer.
Mijn externe vermogensbeheerder.
Zij had me drie keer gevraagd of ik met haar over Van der Veen wilde zitten.
Ik had telkens gezegd:
‘Na de bruiloft van Carlijn.’
Ik voelde me misselijk.
Alexander vervolgde:
‘Uw holding heeft nu economisch ongeveer 44 procent van de groep en, door preferente rechten, tijdelijk 56 procent van de stemrechten op belangrijke herstructureringsbesluiten.’
‘Daan weet dit?’
