‘Natuurlijk.’
Daar.
De grootste vernedering van avond was ineens niet bord op vloer.
Hij wist.
Daan wist dat ik financieel de reddingsboei van zijn familiebedrijf was.
En toch had hij voor honderd mensen geschreeuwd dat ik van hém leefde.
Alexander zei zacht:
‘Er is nog iets.’
‘Wat?’
‘De familie probeert al zes weken die stemrechten terug te krijgen.’
‘Hoe?’
‘Door u aanvullende afstands- en overdrachtsdocumenten te laten tekenen.’
Mijn maag draaide.
Ik dacht aan Daan die gisteren nog zei:
‘Na de bruiloft moet je maandag even wat administratieve dingen tekenen.’
Alexander keek naar zaal.
‘Ga vanavond niet met hen mee.’
‘Ik woon met Daan.’
‘Dan laat uw advocaat onmiddellijk weten waar u veilig kunt verblijven.’
Ik dacht aan villa in Aerdenhout.
‘Van wie is die villa eigenlijk?’
Alexander zweeg een seconde.
‘Dat moet u zelf in kadasterstukken zien.’
‘Alexander.’
Hij knikte.
‘De juridische eigenaar is sinds drie jaar SDJ Vastgoed B.V.’
Mijn holding.
Ik dacht dat ik verkeerd hoorde.
‘Nee.’
‘Jawel.’
‘Victoria woont daar.’
‘Met gebruiksovereenkomst.’
‘Daan zei dat villa familiebezit was.’
‘Dat is het niet.’
Alles in mij werd stil.
Alexander keek naar gebroken bord dat personeel inmiddels wegveegde.
‘Mevrouw De Jong, ik denk dat u vanavond voor het eerst moet ophouden uw huwelijk te beoordelen op basis van wat Daan zegt.’
Een uur later zat ik niet meer op bruiloft.
Ik zat in een discreet nachtrestaurant aan Zuidas met Alexander, mijn advocaat en Marieke Vermeer.
Voor mij lagen aktes.
Financieringsdocumenten.
Aandelenregisters.
En één brief.
Afzender:
Van der Veen Holding B.V.
Datum: zes weken eerder.
Onderwerp:
Voorstel herstel familiezeggenschap.
Onderaan stond:
Handtekening Sanne de Jong: nog te verkrijgen.
Ik las die woorden drie keer.
‘Ze hadden dus al besloten dat ik zou tekenen.’
Mijn advocaat knikte.
‘Daar lijkt het op.’
‘En als ik niet tekende?’
Alexander keek mij aan.
‘Dat is precies wat we nu moeten uitzoeken.’
Om 01.40 uur reed ik naar Aerdenhout.
Niet om iemand uit huis te gooien.
Niet om oorlog te voeren.
Ik wilde kleding.
Mijn laptop.
Afstand.
Mijn sleutel paste niet meer.
Het slot was vervangen.
Ik belde mijn advocaat.
Zij zei dat ik als bewoner én via mijn vastgoed-BV als eigenaar rechtmatig toegang tot mijn eigen woning moest kunnen krijgen, maar adviseerde vanwege conflict een gecertificeerde slotenmaker en politie op de hoogte te laten zijn.
Dat deed ik.
Een halfuur later ging deur open.
De hal rook naar parfum dat niet van mij was.
Boven brandde licht.
In onze slaapkamer zat een vrouw op mijn bed.
In mijn zijden badjas.
Nathalie.
Carlijns beste vriendin.
Op mijn kaptafel lag een positieve zwangerschapstest.
Nathalie keek nauwelijks verrast.
‘Daan zei dat je niet terug zou komen.’
Ik voelde niets.
Niet meteen.
‘Wat doe je hier?’
Ze trok badjas dichter.
‘Daan en ik zijn al bijna twee jaar samen.’
Ik keek naar test.
‘Van hem?’
‘Ja.’
Stilte.
‘Hij wilde dat jij maandag tekende. Daarna zou hij je vertellen dat huwelijk voorbij was.’
‘Welke papieren?’
‘Dat weet ik niet precies. Iets met bedrijf en huis.’
Ze glimlachte nerveus.
‘Hij zei dat je een leuk bedrag meekreeg als je geen problemen maakte.’
Ik pakte mijn telefoon.
‘Ik ga nu filmen dat jij vrijwillig vertelt wat je zojuist hebt gezegd. Je hoeft niets verder te verklaren.’
Haar glimlach verdween.
‘Ga je politie bellen?’
‘Ik ga beveiliging bellen omdat er iemand in mijn slaapkamer zit die hier niet woont.’
‘Daan gaf me toestemming.’
‘Daan is niet eigenaar.’
Ze lachte.
‘Natuurlijk wel.’
‘Nee.’
Nu stopte ze.
Beneden sloeg voordeur open.
‘SANNE!’
Daan.
Ziedend.
Hij stormde trap op.
Toen hij mij zag, wees hij met trillende vinger.
‘Hoe ben jij hier binnengekomen?’
Ik keek naar hem.
Naar Nathalie.
Naar zwangerschapstest.
Toen antwoordde ik rustig:
‘Met toestemming van de eigenaar.’
Daan lachte.
‘Wie dan?’
Ik hield hem de eigendomsakte voor.
Zijn gezicht werd wit.
‘Ik.’
En daarmee begon de langste nacht van ons huwelijk.
