Marieke keek mij vriendelijk aan.
‘U vertrouwde uw echtgenoot.’
‘Dat klinkt mooier.’
‘Beide kunnen waar zijn.’
Zes maanden eerder was mijn conversierecht geactiveerd.
Niet automatisch zonder mijn holding.
Marieke, als bestuurder, had conform mandaat en vooraf goedgekeurde afspraken gehandeld nadat externe advocaat bevestigde dat voorwaarden waren vervuld.
Ze had mij gebeld.
Ik zat toen bij mijn zieke vader.
Ik had gezegd:
‘Als het binnen mandaat valt, doe wat nodig is. Ik spreek je later.’
Later kwam nooit.
Tot nu.
‘Heb ik nu echt 56 procent stemrecht?’
‘Op specifieke beschermde besluiten zolang herstelregeling loopt. Niet op ieder dagelijks besluit.’
Belangrijk.
Ik kon niet persoonlijk morgen alle chauffeurs ontslaan.
Ik was geen dictator.
Maar grote kapitaaltransacties, bestuurdersbenoemingen, gelieerde deals en herstructurering konden niet zonder blok.
‘En economisch?’
‘Uw holding heeft nu circa 44 procent.’
‘Daan?’
‘Zijn familieholding samen met Victoria en Carlijn heeft economisch 46 procent. Rest management.’
‘Dus niet “alles is van mij”.’
‘Zeker niet.’
Ik knikte.
Dat vond ik prettig.
Waarheid hoefde niet spectaculairder dan nodig.
‘En distributiecentra?’
Alexander zei:
‘Eén zit nog in operationele groep. Het andere is via uw vastgoed-BV medegefinancierd met eerste hypotheekrecht, niet eigendom.’
Dus ook dat gerucht moest ik uit mijn hoofd halen.
Geen geheime eigendom van alles.
Wel genoeg rechten om familieverhaal te ontmantelen.
‘Wat willen ze dat ik teken?’
Mara legde drie concepten.
Eén: afstand van tijdelijk versterkte stemrechten.
Twee: omzetting van preferente certificaten terug naar gewone achtergestelde lening.
Drie: verlenging van gebruiksrecht villa voor Victoria voor twintig jaar tegen symbolische vergoeding.
‘Waarom zou ik dat doen?’
‘Omdat ze hopen dat u denkt dat het “administratief” is.’
Ik voelde schaamte.
‘Ik had misschien getekend.’
Mara keek mij strak aan.
‘Maar niet nu.’
Nee.
Niet nu.
