HOOFDSTUK 3 — DE VAKANTIE
Lucy werd de volgende ochtend om 6.08 uur wakker.
Ik zag de rode cijfers op de hotelklok.
Voor een seconde lag ik perfect stil.
Misschien zou Colin verhuizen.
Lucy maakte zich weer druk.
Colin rolde op zijn buik.
Ik heb gewacht.
Niets.
Ik stond op.
Tegen 6.25 uur had Lucy een fles.
Tegen 6.40 uur was Owen wakker.
Tegen 7.05 uur klopte Caleb op onze deur omdat Kendra hem had verteld dat hij Owen kon komen opzoeken.
Tegen 7.30 uur waren drie kinderen aan het eten van ontbijtgranen op ons balkon.
Colin werd om 8:12 uur wakker.
Hij stapte naar buiten, haar rommelig, rustte uit.
‘Ochtend.’
Owen keek op.
‘Pap, opa zei dat je gaat golfen.’
‘Yep.’
Colin heeft me gekust.
‘Je had me moeten wekken.’
Ik keek naar hem.
‘Dat zou ik niet moeten hoeven.’
Hij pauzeerde.
‘Wat?’
‘Niets.’
Hij schonk zichzelf koffie in.
Om 8.35 uur vertrok hij met Doug.
Om 9:20 sms'te Janice.
Op weg naar de spa. Kun je ervoor zorgen dat Caleb zonnebrandcrème heeft?
Om 9:24 stuurde Kendra:
Hij is al bij je, toch? Je bent een lifesaver ❤️
Om 9.31 uur verdween Ben voor de visserij.
Niemand had me gevraagd om naar Caleb te kijken.
Niemand had hem technisch aan mij toegewezen.
Hij bleef gewoon.
Zo verscheen het grootste deel van mijn werk.
Niemand heeft het overgedragen.
Alle anderen zijn net weggestapt.
Tegen tien had ik ingepakt:
drie handdoeken,
twee waterflessen,
sapdozen,
crackers,
fruit,
luiers,
doekjes,
twee veranderingen van kleding,
drie zwempakken,
zonnebrandcrème,
hoeden,
bril,
een bijtspeelgoed,
en de draagbare ventilator van Lucy.
Bij het zwembad sprong Owen meteen in.
Caleb volgde hem.
Lucy schreeuwde toen ik zonnebrandcrème op haar probeerde te doen.
Ik stond in het ondiepe uiteinde met haar op mijn heup terwijl ik beide jongens één oog in de gaten hield.
Dertig minuten later liepen Colin en Doug voorbij op hun terugweg van golf.
Colin zwaaide.
“Jullie zien eruit alsof jullie plezier hebben!”
Owen zwaaide terug.
“Papa! Kom zwemmen!”
“Over een beetje, maatje.”
Hij bleef maar lopen.
Owen zag hem vertrekken.
Toen keek hij me aan.
‘Mama?’
‘Ja?’
‘Wanneer mag je gaan zwemmen?’
‘Ik zwem.’
Hij fronste.
‘Nee.’
Hij wees naar mijn benen.
‘Je staat gewoon in het water.’
Ik keek naar beneden.
Hij had gelijk.
Ik was veertig minuten in het zwembad geweest.
Ik had eigenlijk niet gezwommen.
Die middag heb ik Lucy neergezet voor een dutje.
Ik dacht dat ik op het balkon zou zitten.
Kendra klopte.
Ze droeg een gewaad uit de spa.
“Hé. Kleine gunst.’
Ik wist het al.
“Kan Caleb hier blijven terwijl ik mijn nagels voor elkaar krijg?”
“Hij is al bij mij sinds het ontbijt.”
“Ik weet het. Hij heeft zoveel plezier.”
‘Kendra.’
Ze glimlachte.
‘Nog maar een uur.’
‘Ik probeer te rusten terwijl Lucy slaapt.’
“Je kunt rusten. De jongens zijn in principe zelfvoorzienend.”
Een crash kwam uit de badkamer.
Owen riep: “We hebben het niet gebroken!”
Kendra lachte.
“Zie je?”
Ik keek haar aan.
‘Nee.’
Haar glimlach verdween.
‘Wat?’
“Nee. Ik kan Caleb niet kijken.’
Ze knipperde.
‘Oh.’
‘Ik ga liggen.’
‘Oké.’
Ze wachtte.
Ik heb ook gewacht.
Uiteindelijk zei ze: “Wow. Goed dan.’
Ze riep Caleb.
Hij kreunde.
“Ik wil blijven!”
Kendra zuchtte dramatisch.
“Kom op. Tante Mallory heeft alleen tijd nodig.’
De manier waarop ze zei dat het alleen de tijd deed klinken als een medische accommodatie.
Nadat ze was vertrokken, heb ik de deur gesloten.
Tweeëntwintig minuten lang lag ik in het donker.
Toen werd Lucy wakker.
Die avond kwam Colin verbrand en gelukkig in de zon.
‘Geweldige dag.’
Ik was natte zwempakken aan het opvouwen over het badkamerrek.
‘Ik dacht dat je geen was zei.’
Hij lachte.
‘Dat is geen was.’
‘Wat is het?’
‘Spoelende spullen uit.’
Ik staarde naar drie druipende pakken.
Juist.
Blijkbaar veranderden klusjes ook op vakantie van naam.
