Gertrude maakte een minachtend gebaar met haar handen.
‘Omdat haar spullen veel te veel kastruimte in beslag nemen,’ antwoordde ze nonchalant. ‘Ik was van plan haar kleren in kartonnen dozen te doen en in de kluis in de kelder op te bergen, zodat ik het comfortabel zou hebben tijdens mijn verblijf hier.’
Toen sprak ze een zin uit die me de rillingen over de rug deed lopen.
‘Bovendien, Claire, moeten we hier als volwassenen met praktische overwegingen omgaan,’ zei ze op neerbuigende toon. ‘Je moeder wordt al behoorlijk oud, en niemand weet hoelang ze nog alleen in een plek als deze kan wonen.’
Ik stond volkomen roerloos midden in de kamer. Mijn moeder lag pas drie dagen in het ziekenhuis, en deze meedogenloze vrouw sprak al over haar huis alsof ze op een erfenis wachtte.
‘Is dat echt hoe je de dingen ziet?’ vroeg ik, mijn stem licht trillend.
‘Doe niet zo dramatisch,’ snauwde Gertrude, terwijl ze zich weer naar de kast omdraaide. ‘Pak gewoon die stomme papieren van je moeder en ga weg, want Brandon wacht op zijn eten.’
Ik haalde mijn smartphone uit mijn jaszak.
‘Eerst wil ik je een kort videoclipje laten zien,’ zei ik vlotjes.
Ik opende een kort videoboodschapje dat tante Beatrice me twintig minuten eerder had gestuurd en zette het volume helemaal open. Tante Beatrice’s lachende gezicht vulde het scherm en achter haar herkende ik meteen de prachtig versierde woonkamer van Gertrude.
‘Claire, lieverd! We zijn binnen!’ De luide stem van tante Beatrice schalde uit de luidspreker. ‘Zeg alsjeblieft tegen Gertrude dat we heel erg bedankt zijn dat we in haar mooie huis mochten logeren!’
Gertrude hield haar adem volledig in, haar ogen wijd opengesperd van pure afschuw. Op de achtergrond van de video verscheen Toby in beeld met een enorme jutezak over zijn schouder.
‘Zet die uien daar in de woonkamer, Toby!’ instrueerde tante Beatrice luid in de opname. ‘Leg ze vlak naast het designkleed, zodat ze genoeg lucht krijgen!’
‘WAT IS DAT?’ gilde Gertrude, terwijl ze de telefoon bijna uit mijn handen griste.
De video bleef probleemloos doorspelen terwijl tante Beatrice door de gang liep.
“En kijk eens, Toby heeft een enorme plastic emmer gevonden in de grote badkamer!” juichte tante Beatrice op het scherm. “Het is de perfecte plek om de kool die we hebben meegenomen te laten fermenteren! We gaan het hier heerlijk comfortabel hebben, waarschijnlijk tot eind januari!”
Gertrudes gezicht werd spierwit. Op het scherm sleepte Toby opnieuw een zware zak over Gertrudes dure tapijt, waarbij hij een spoor van vuil achterliet. De videoclip eindigde uiteindelijk, waarna een oorverdovende stilte in de slaapkamer viel.
Enkele lange seconden lang zeiden we allebei geen woord.
Gertrude hief langzaam haar bleke gezicht op en staarde me met pure venijnigheid aan.
‘Wat heb je net gedaan?’ fluisterde ze schor.
Ik gaf haar een lieve, kalme glimlach.
‘Ik heb precies hetzelfde gedaan als jij,’ antwoordde ik kalm.
En mijn man moest nog steeds uitzoeken welke vrouw die avond daadwerkelijk haar huis zou verliezen.
DEEL 3
“Haal die gestoorde vrouw onmiddellijk mijn huis uit!” schreeuwde Gertrude zo hard dat de buren beneden haar zeker konden horen.
Ik pakte rustig mijn telefoon terug en stopte hem in mijn zak.
‘Waarom zou ik dat doen?’ vroeg ik onschuldig.
‘Omdat dat mijn privébezit is!’ schreeuwde ze, haar gezicht knalrood wordend.
‘Wat merkwaardig,’ merkte ik op, terwijl ik mijn armen over elkaar sloeg.
‘Probeer niet grappig te zijn, Claire!’ snauwde ze.
‘Ik probeer helemaal niet grappig te zijn, Gertrude,’ antwoordde ik koud. ‘Ik probeer gewoon je logica precies te volgen, want vijf minuten geleden zei je nog dat een leegstaand huis nooit verspild mag worden.’
Ze staarde me aan, trillend van pure woede.
‘Dat is absoluut niet hetzelfde!’, betoogde ze verdedigend.
‘Leg me dan het verschil uit,’ eiste ik.
‘Omdat dat huis van mij is!’, schreeuwde ze.
‘En dit appartement is van mijn moeder,’ zei ik vastberaden.
Gertrude opende haar mond om tegenspraak te bieden, maar er kwamen geen woorden uit haar keel. Voor het eerst sinds ik haar kende, stuitte mijn schoonmoeder op een probleem dat ze niet kon oplossen door simpelweg iedereen te onderbreken.
Met trillende vingers haalde ze plotseling haar mobiele telefoon uit haar tas.
“Ik bel Brandon nu meteen!” riep ze hysterisch.
‘Ga gerust je gang,’ nodigde ik haar kalm uit.
Ze draaide het nummer en zette de telefoon op de luidspreker. Mijn man nam vrijwel meteen op.
“Brandon!” schreeuwde Gertrude door de telefoon. “Je vrouw heeft je tante Beatrice binnengelaten!”
Ik hoorde de verwarde, paniekerige stem van mijn man door de kleine slaapkamer galmen.
‘Wacht, wat zei je nou?’ stamelde Brandon.
“Je tante Beatrice zit nu in mijn appartement!” riep Gertrude dramatisch uit. “Ze is daar met Toby, drie gigantische zakken uien, en ze is kool aan het fermenteren in mijn grote badkamer!”
Er viel een verbijsterde stilte aan de lijn voordat Brandon er eindelijk in slaagde een vraag te stellen.
‘Hoe zijn ze in vredesnaam bij jou binnengekomen, mam?’ vroeg hij zwakjes.
Gertrude wierp me een schuldige blik toe.
‘Ze hebben een paar reservesleutels gebruikt!’ gaf ze schoorvoetend toe.
Ik trok mijn wenkbrauwen op en keek haar recht aan.
‘Het is best gevaarlijk om zomaar andermans huissleutels af te geven, nietwaar?’ riep ik luid genoeg zodat Brandon het kon horen.
Gertrude keek me woedend aan en bedekte de microfoon.
‘Hou je mond!’ siste ze tegen me voordat ze zich weer tot de telefoon wendde. ‘Brandon, kom me meteen ophalen, dan rijden we daarheen en gooien we die vrouw eruit!’
Brandon mompelde een antwoord dat te zacht was om goed te verstaan. Gertrude hing abrupt op en begon agressief haar spullen terug in haar koffers te gooien. Ze vouwde haar designerkleding niet langer zorgvuldig op; ze gooide het lukraak in de tassen.
‘Gaan jullie nu al weg?’ vroeg ik vriendelijk.
‘Spot niet met me, Claire,’ gromde ze zonder op te kijken.
‘Maar de schone lucht hier is zo goed voor je gezondheid,’ merkte ik op, terwijl ik naar het open raam wees. ‘Kijk eens hoe mooi het park er vandaag uitziet.’
