‘Ze keek naar me.’
Lotte veegde met haar gezonde hand langs haar gezicht.
‘Toen trok ze het gordijn voor het raam dicht.’
Ik bleef naast haar zitten, met mijn hand op de rand van het matras.
Er bestaan momenten waarop je beseft dat je iemand al jaren niet werkelijk kent.
Dit was zo’n moment.
Marije was elf jaar mijn vrouw geweest.
De moeder van mijn kind.
De vrouw die me soms ‘s nachts wakker maakte omdat ze bang was voor onweer. Die de eerste keer dat Lotte koorts kreeg, uren naast haar bed had gezeten. Die altijd zei dat niets ter wereld belangrijker was dan ons gezin.
En nu vertelde mijn dochter dat diezelfde vrouw een gordijn had dichtgetrokken terwijl haar broer een negenjarig meisje mishandelde.
‘Heeft mama je geholpen?’ vroeg ik.
Lotte schudde haar hoofd.
‘Pas toen ik niet meer kon opstaan.’
Daarna zei ze iets wat ik nooit zou vergeten.
‘Ze zei dat ik niet had moeten luisteren.’
Ik boog mijn hoofd, zodat Lotte mijn gezicht niet kon zien.
Een paar minuten later kwam Sanne terug. Ze legde uit dat een medewerker van het ziekenhuis bij Lotte zou blijven en dat er contact werd gelegd met de betrokken instanties.
‘Uw dochter hoeft haar verhaal niet steeds opnieuw te vertellen,’ zei ze zacht. ‘Daar zorgen we voor.’
Ik was haar dankbaar.
Want ik wist dat ik nog lang niet alles kon verdragen wat mijn dochter had meegemaakt.
Toen ik de kamer verliet, stond Marije aan het einde van de gang.
Ze droeg een crèmekleurige mantel en had haar haar netjes opgestoken. Haar make-up was onaangetast.
Naast haar stonden Willem en Daan.
Mijn schoonvader had zijn gebruikelijke donkerblauwe pak aan.
Daan hield zijn telefoon in zijn hand.
Marije kwam meteen op me af.
‘Thomas, eindelijk. Ik heb je zo vaak proberen te bellen.’
Ik keek haar aan.
‘Mijn dochter heeft me gebeld.’
Ze bleef staan.
‘Wat?’
‘Lotte. Vanuit haar ziekenhuisbed.’
Achter haar zag ik Daan verstijven.
Marije slikte.
‘Ze is in de war. Ze heeft een verschrikkelijke val gemaakt.’
Ik zei niets.
Willem stapte naar voren.
‘Thomas, dit is niet de plek om emotioneel te worden. We moeten verstandig handelen.’
‘Verstandig?’
‘Er is een ongeluk gebeurd. De verzekering wordt geregeld. We laten de beste specialisten komen.’
Hij legde een hand op mijn schouder.
Ik keek naar zijn vingers totdat hij zijn hand terugtrok.
‘Lotte zegt dat Daan haar heeft geslagen.’
Er viel een stilte.
Daan lachte kort.
‘Dat is toch krankzinnig.’
‘Met een kruissleutel.’
Zijn glimlach verdween.
Marije keek naar haar broer.
Het was maar een fractie van een seconde.
Maar ik zag het.
Ze wist precies waarover ik sprak.
Willem rechtte zijn rug.
‘Mijn kleindochter is gevallen. Je moet oppassen met zulke beschuldigingen.’
‘Ik heb niemand beschuldigd,’ zei ik. ‘Ik vertel wat mijn dochter heeft gezegd.’
Daan kwam dichterbij.
‘Misschien moet je ophouden haar allerlei dingen in te praten.’
Ik keek hem recht aan.
‘Raak me niet aan.’
‘Ik raak je helemaal niet aan.’
‘Goed zo.’
Marije pakte mijn arm.
‘Thomas, alsjeblieft. Laten we naar huis gaan en rustig praten.’
Ik maakte me los.
‘Ik ga nergens heen met jou.’
Haar gezicht veranderde.
Niet in verdriet.
In irritatie.
Het was dezelfde blik die ze kreeg wanneer ik een familiediner vergat of niet direct opnam wanneer haar vader belde.
‘Doe niet zo dramatisch,’ fluisterde ze.
Ik keek haar lang aan.
‘Onze dochter ligt met een gebroken arm in het ziekenhuis.’
Ze antwoordde niet.
‘En jij noemt dat dramatisch?’
Ik liep langs haar heen.
Achter me hoorde ik Willem zeggen:
‘Bedenk goed wat je hiermee aanricht, Thomas.’
Ik draaide me nog één keer om.
‘Dat had u tegen uw zoon moeten zeggen.’
Die nacht bleef ik in het ziekenhuis totdat Lotte sliep.
Een medewerker van Veilig Thuis sprak met mij en later afzonderlijk met Marije. Omdat er aanwijzingen waren voor ernstig geweld, werd de politie ingeschakeld.
Ik vertelde wat ik wist.
Niet meer.
Niet minder.
Ik probeerde niet zelf voor rechercheur te spelen.
Maar toen een agent vroeg of er mogelijk beeldmateriaal bestond, herinnerde ik me de tablet.
‘Misschien,’ zei ik.
De volgende ochtend reed ik naar huis om kleding voor Lotte op te halen.
Het huis voelde vreemd.
Haar schoenen stonden nog naast de voordeur. Op de keukentafel lag een half afgemaakte tekening van onze hond, een bruine labrador genaamd Boris.
Marije was niet thuis.
Ik liep naar mijn werkkamer en opende de oude laptop waarop ik Lottes opslagaccount had ingesteld.
Mijn vingers waren stijf van vermoeidheid.
Ik logde in.
