Hij wees naar de gang. ‘Ze is beneden. Ze is gisteren hierheen gevlogen.’
Ik verstijfde. Diane was erbij geweest toen ik mijn eerste munt voor dertig dagen kreeg, bij mijn eerste jaar en mijn vijfde. Ze had bij me gezeten in nachten waarin nuchter blijven onmogelijk voelde. Ik had haar bijna een jaar niet gezien sinds ze naar een andere staat was verhuisd. Ik sloeg mijn hand voor mijn mond. Achter me fluisterde Hannah: ‘O mijn god.’
Kevin sloot het doosje en draaide zich naar Patricia. ‘Zó eer je tien jaar.’ Hij hield de met kurken behangen sluier omhoog. ‘En zó drijf je er de spot mee.’
Patricia werd bleek. Ze ontkende dat ze me belachelijk maakte en zei dat ze het juist wilde vieren. Kevin bleef kalm: ze maakte al zes maanden opmerkingen over mijn nuchterheid, bood me wijn aan en grapte over mijn wilskracht, terwijl ik haar had gevraagd te stoppen.
Ze sloeg haar armen over elkaar. ‘Ik wist niet dat iedereen ineens zo gevoelig was.’
‘Dat is precies het probleem,’ zei haar zoon.
Toch probeerde ze het nog eens. ‘Misschien kan Diane de grap wel waarderen.’
Hannah moest lachen. Kevin haalde een kaartje uit zijn colbert. Daarop stonden Dianes naam en telefoonnummer. Hij gaf het aan zijn moeder.
‘Leg de sluier dan aan haar uit. Vertel waarom wijnkurken een passende manier zijn om de moeilijkste tien jaar van Nora’s leven te eren.’
Patricia zweeg. Iedereen wachtte. Ten slotte zei Kevin: ‘Je wilt het haar niet uitleggen omdat je precies weet hoe het klinkt.’ Voor het eerst had ze geen antwoord.
Even later werd er geklopt. Hannah deed open. Diane stond voor de deur met een kop koffie. Ze was achtenvijftig, had kort zilvergrijs haar en dezelfde rustige blik die ik kende van onze moeilijke gesprekken.
‘Nora!’
Ik barstte in tranen uit. Ze zette haar koffie neer en omhelsde me. Een minuut lang vergat ik de sluier. Ik kon nauwelijks geloven dat ze er was. Ze noemde Kevin een stiekemerd. Toen zag ze de kurken.
‘Ik voelde al dat er iets speelde. Wat is hier gebeurd?’
Ik vertelde het. Diane luisterde en pakte een kurk tussen twee vingers. ‘Tien jaar nuchter, en ze geeft je kurken?’ Ik lachte door mijn tranen heen. Ze keek naar Kevin. ‘Ik had voor diamanten gekozen.’ Zelfs Hannah lachte en de spanning brak.
Daarna vroeg Diane rustig aan Patricia: ‘Waarom?’
‘Ik dacht dat het grappig was.’
‘Moest Nora erom lachen?’ Patricia zweeg. ‘Als degene over wie je een grap maakt niet lacht, moet je misschien nog eens over die grap nadenken.’
Patricia kleurde rood. ‘Ik wilde haar niet kwetsen.’
‘Bied dan je excuses aan voor wat je hebt gedaan. Leg niet uit wat je bedoelde.’
Patricia keek me aan. ‘Het spijt me als…’
