**Deel 2 – Het vervolg van het verhaal**
Ik bleef met mijn telefoon in mijn hand zitten en staarde naar het scherm.
‘Wat zei ze?’ vroeg Marta.
‘Dat ze weet waar Radu is en dat ik iets over Andreea moet weten. Daarna zei ze: “Andreea is niet eens…” en toen werd de verbinding verbroken.’
‘Was zij het?’
‘Nee. Het was een andere vrouw.’
Ik probeerde terug te bellen, maar het nummer was niet meer bereikbaar.
Die nacht sliep ik nauwelijks. Radu stuurde me twee berichten. In het eerste schreef hij dat ‘alles ingewikkeld’ was. In het tweede vroeg hij me om de kinderen voorlopig nog niets te vertellen.
Ik antwoordde niet.
De volgende ochtend trilde mijn telefoon terwijl ik het ontbijt klaarmaakte.
‘Mijn naam is Cristina. Ik werk samen met Radu. Kunnen we praten?’
Ik belde haar meteen.
‘Het spijt me van gisteravond,’ zei de vrouw. ‘Er kwam iemand binnen en ik moest ophangen.’
‘Wat wilde u me vertellen over Andreea?’
Het bleef even stil.
‘Dat Andreea geen recente relatie is. Radu kent haar al meer dan een jaar.’
Ik moest me aan de tafel vasthouden.
‘Hoe weet u dat?’
‘Ze kwam vaak bij het bedrijf. In het begin dacht ik dat ze iets met een van onze leveranciers te maken had. Daarna begon ik te merken dat zij en Radu samen vertrokken.’
‘En waarom belt u me nu?’
‘Omdat ik Radu gisteren hoorde zeggen dat hij “eindelijk alles rond de verhuizing had geregeld”. Hij klonk niet als iemand die die beslissing pas die dag had genomen. Het leek alsof alles al lang was voorbereid.’
Plotseling zag ik de afgelopen maanden met andere ogen.
De avonden waarop Radu laat thuiskwam.
De telefoon die hij altijd met het scherm naar beneden op tafel legde.
Het weekend waarin hij me had verteld dat hij met het bedrijf naar Brașov ging.
‘Er is nog iets,’ vervolgde Cristina. ‘Controleer die reis naar Brașov in het voorjaar. Radu was daar niet met het bedrijf.’
Daarna hing ze op.
Marta stond in de deuropening en keek me aan.
‘Sinds wanneer?’
‘Minstens een jaar.’
Ze ging langzaam zitten.
‘Mijn God…’
Het ging allang niet meer om een man die een fout had gemaakt en in paniek was geraakt toen zijn minnares zwanger bleek te zijn.
Radu had tijd gehad.
Tijd om te liegen.
Om elke avond weer naar mij terug te komen.
Om met zijn kinderen aan tafel te zitten.
En ondertussen zijn vertrek voor te bereiden.
Vanuit de kinderkamer hoorde ik voetstappen.
‘Mama, gaan we vandaag schaatsen?’ vroeg mijn zoon.
