Ik slikte mijn tranen weg.
‘Ja, natuurlijk.’
‘En papa?’
Dat deed het meeste pijn.
‘Papa kan vandaag niet mee.’
Marta hield zich aan haar belofte. We gingen met de kinderen naar de schaatsbaan en probeerden hun een paar uur lang een normale dag te geven.
’s Middags reden we rechtstreeks naar haar huis aan het meer.
Het was klein, maar netjes en gezellig. Marta stak het vuur aan, ik pakte de spullen van de kinderen uit en ’s avonds aten we samen in de keuken.
Mijn telefoon ging af en toe over.
Radu.
Ik nam niet op.
De volgende dag kwam hij zelf.
Ik zag hem uit zijn auto stappen en liep naar buiten voordat hij bij de deur was.
‘Emilia, we moeten praten.’
‘Dan praten we.’
Hij keek naar het huis.
‘Is mijn moeder hier?’
‘Ja.’
Hij zuchtte.
‘Natuurlijk.’
Zijn toon maakte een einde aan het beetje geduld dat ik nog over had.
‘Je moeder kwam in haar pantoffels naar mij toe om me de waarheid te vertellen die jij niet de moed had om me te vertellen. Dus denk goed na voordat je iets over haar zegt.’
Radu zweeg.
‘Sinds wanneer heb je iets met Andreea?’
‘Emilia, de situatie is…’
‘Een jaar?’
Zijn gezicht veranderde.
Dat was genoeg.
‘Dus het is waar.’
‘Wie heeft je dat verteld?’
‘Dat doet er niet toe.’
‘Voor jou misschien niet. Voor mij doet het er wel toe.’
‘Het enige wat voor mij telt, is dat je onze kinderen gisteren nog beloofde dat we samen zouden gaan schaatsen, terwijl je allang wist dat je niet meer naar huis zou komen.’
Radu haalde zijn hand door zijn haar.
‘Ik wist niet hoe ik het je moest vertellen.’
‘Je hebt een heel jaar gehad om de juiste woorden te vinden.’
‘Met Andreea was het in het begin niet zo.’
‘Maar uiteindelijk werd het dat wel.’
Hij keek naar de grond.
‘Ze is zwanger. Ik kon haar niet alleen achterlaten.’
‘Maar je eigen kinderen kon je wel achterlaten.’
Radu antwoordde niet.
Op dat moment kwam Marta naar buiten.
‘Mam, alsjeblieft,’ zei hij. ‘Maak hier geen rechtbank van.’
‘Ik? Jij bent met je minnares en haar bagage mijn huis binnengekomen, en ík zou degene zijn die problemen maakt?’
‘Ik heb een fout gemaakt.’
Marta keek hem lang aan.
‘Je maakte een fout toen je haar voor het eerst bedroog. Daarna heb je steeds opnieuw bewust gekozen.’
Ik zag hoe Radu zijn kaak aanspande.
‘En wat willen jullie dat ik nu doe?’
