Ik keek naar de man met wie ik twaalf jaar had samengeleefd.
Tot dat moment had ik op verklaringen gewacht. Misschien had ik zelfs gehoopt dat hij iets zou zeggen waardoor alles iets minder pijnlijk zou worden.
Maar zo’n zin bestond niet.
‘Voor mij hoef je niets meer te doen. Voor je kinderen moet je alles doen wat een vader hoort te doen.’
‘Ik wil ze niet kwijtraken.’
‘Wees er dan voor hen. Ik zal je niet tegenhouden om ze te zien en ik zal ze ook niet tegen je opzetten. Maar wat er tussen ons is gebeurd, is iets anders.’
‘Emilia…’
‘Nee.’
Dat was genoeg.
Bijna een uur later vertrok Radu.
In de dagen daarna kwam ik ook de rest te weten.
Het weekend in Brașov was een leugen geweest. Zijn relatie met Andreea was al maanden eerder begonnen en haar zwangerschap had alleen het moment versneld waarop Radu de waarheid moest toegeven.
Het moeilijkste was om met de kinderen te praten.
Ik vertelde hun niets over affaires of verraad. Ik legde alleen uit dat mama en papa problemen hadden en dat we voorlopig niet meer samen zouden wonen.
‘Komt papa nog steeds naar ons?’ vroeg mijn zoon.
‘Ja.’
‘En jij blijft?’
Ik sloeg mijn armen om hem heen.
‘Ik blijf.’
Marta weigerde ondertussen om naar huis terug te keren.
Een paar dagen later kwam Ion naar het huis aan het meer.
‘Ik wilde alleen maar voorkomen dat er een schandaal zou ontstaan,’ zei hij tegen haar.
‘Je hebt een schandaal voorkomen door mij uit mijn eigen huis te laten vertrekken.’
‘Radu is onze zoon.’
‘Precies. Als wij hem niet vertellen dat hij iets afschuwelijks heeft gedaan, wie doet het dan?’
Ion probeerde haar ervan te overtuigen naar huis te komen.
Marta weigerde.
‘Veertig jaar lang heb ik ervoor gezorgd dat het met iedereen goed ging. Nu heb ik wat tijd nodig om uit te zoeken wat goed is voor míj.’
Ion vertrok alleen.
Na enige tijd keerden de kinderen en ik terug naar ons appartement. Ik zette de eerste stappen richting een scheiding en maakte samen met Radu afspraken over wanneer hij de kinderen zou zien.
Ik heb hem nooit verboden om bij hen te zijn.
Ik was woedend op mijn man, maar ik wilde mijn kinderen niet gebruiken als middel om wraak te nemen.
Ook Andreea bleef niet in Martas huis. Nadat zijn vrouw was vertrokken, begreep Ion eindelijk dat hij met zijn stilzwijgen te ver was gegaan. Hij vroeg Radu om ergens anders te gaan wonen.
Marta bleef bijna twee maanden aan het meer.
Op een zondag belde ze me.
‘Kom je met de kinderen?’
Toen we aankwamen, stond Ion in de tuin hout te hakken.
Ik keek verbaasd naar Marta.
‘Wat doet hij hier?’
‘Hij probeert het.’
‘Hebben jullie het bijgelegd?’
Marta haalde haar schouders op.
‘We praten. Op mijn leeftijd neem ik geen grote beslissingen meer na twee excuses en een kop koffie.’
Ik moest lachen.
Hun relatie werd niet van de ene op de andere dag hersteld. Maar Ion begon te begrijpen dat vrede binnen een gezin niet betekent dat je je ogen sluit wanneer iemand een ander pijn doet.
Met Radu was het moeilijker.
