En toen begreep ik iets pijnlijks.
Na de dood van mama had papa de makkelijkste manier gekozen om met zijn verdriet om te gaan: er niet over praten.
En Shirley maakte daar misbruik van.
Twee weken voor het bal zag ik dat een van de stoffen bloemetjes op mijn jurk los begon te raken.
Ik ging op mijn bed zitten en begon te huilen.
Het was maar een klein bloemetje.
Maar het voelde alsof er samen met dat bloemetje weer een stukje van mama van me loskwam.
Gary, mijn date voor het bal, kwam me ophalen en begreep meteen wat er was gebeurd.
— We maken hem.
Hij bracht me naar een klein atelier in de buurt.
Daar werkte mevrouw Howard, een vrouw die al jarenlang avondjurken repareerde en naaide.
Ik legde haar uit waarom de jurk zo belangrijk voor me was.
Heel voorzichtig nam ze de jurk in haar handen.
— Maak je geen zorgen. Ik zal niets beschadigen.
Ze bekeek de naden, de stof en de bloemetjes.
Plotseling stopte ze.
— Vreemd.
— Wat?
Ze keek me aan.
— Is er iemand bij mij geweest met foto’s van deze jurk?
Ik fronste.
— Nee.
— Weet je dat zeker?
— Ja. Waarom vraagt u dat?
Ze zweeg een paar seconden.
— Ongeveer een maand geleden kwam hier een vrouw. Ze bracht foto’s mee van een bijna identieke jurk.
Alles in mij trok samen.
— Welke kleur had die jurk?
— Poederroze.
Gary keek naar me.
— Wilde ze een kopie laten maken?
Mevrouw Howard knikte.
— Een zeer nauwkeurige kopie. Ze vroeg zelfs om de plaatsing van de bloemetjes precies na te maken.
Mijn handen werden koud.
— Hoe zag ze eruit?
Mevrouw Howard dacht even na.
— Blond haar. Ongeveer vijfenveertig jaar oud. Een dure handtas. Ze was erg zelfverzekerd.
Ik hoefde niets meer te horen.
Het was Shirley.
Maar er bleef één vraag over: waarom?
Mevrouw Howard ging verder met haar werk en tilde plotseling de binnenkant van de voering op.
— Kijk.
Ik boog me voorover.
Aan de binnenkant van de jurk stond met blauwe draad een kleine letter K geborduurd.
De eerste letter van de naam van mijn moeder — Katie.
Ik streek met mijn vinger over de geborduurde letter.
Mama had hem daar bewust achtergelaten.
Ze had haar jurk gesigneerd.
En toen begreep ik het: Shirley wilde niet zomaar een soortgelijke jurk.
Ze wilde me iets afnemen wat alleen van mij was.
De avond van het bal kwam veel te snel.
Een paar keer veranderde ik van gedachten en wilde ik thuisblijven.
Ik wilde de deur op slot doen en niemand zien.
Maar terwijl ik voor de spiegel stond, herinnerde ik me mijn moeder.
‘Verstop je niet.’
Ik haalde diep adem.
— Oké, mam. Ik ga.
Toen ik naar beneden kwam, keek papa naar me en verstijfde.
— Je lijkt heel erg op haar.
Voor het eerst in lange tijd klonk er echte pijn in zijn stem.
Ik wachtte tot hij meer zou zeggen.
Maar vanuit de keuken klonk Shirley’s stem:
— Ik hoop dat ze vandaag tenminste probeert het feest niet in een rouwbijeenkomst te veranderen.
Papa sloeg zijn ogen neer.
Ik zei niets.
Toen Gary arriveerde, glimlachte hij.
— Je ziet er prachtig uit.
— Ik ben bang.
— Dan zijn we samen bang.
Op het bal ontspande ik langzaam.
Klasgenoten kwamen naar me toe, feliciteerden me en vroegen naar mijn jurk.
Wanneer ik vertelde dat mijn moeder hem had genaaid, werden mensen stil.
Een meisje zei:
