— Ze zou vast ontzettend trots op je zijn geweest.
Ik glimlachte.
— Dat hoop ik.
Toen gingen de deuren van de zaal open.
Ik draaide mijn hoofd.
En ik stopte met ademhalen.
Shirley kwam naar binnen.
Ze droeg een jurk.
De jurk van mijn moeder.
Of eigenlijk een bijna perfecte kopie ervan.
Dezelfde poederroze stof.
Dezelfde vorm van het lijfje.
Bijna dezelfde bloemetjes.
Zelfs de lengte was hetzelfde.
Een paar seconden lang heerste er een vreemde stilte in de zaal.
Iemand fluisterde:
— Is dat niet Delilahs jurk?
Iemand anders antwoordde:
— Nee. Dat is haar stiefmoeder.
Shirley zag me en glimlachte.
Ze genoot duidelijk van mijn reactie.
— Nou, Delilah? Zien we er niet geweldig uit samen?
Ik kon mijn ogen nauwelijks geloven.
— Je hebt de jurk van mijn moeder gekopieerd.
Ze kwam dichterbij.
— Doe niet zo dramatisch.
— Je hebt dit expres gedaan.
Shirley boog zich naar me toe.
— Je moeder is dood, Delilah. Het wordt tijd dat je ophoudt te doen alsof ze hier nog steeds is.
Mijn handen begonnen te trillen.
Ik keek naar papa.
— Wist je hiervan?
Hij werd bleek.
— Ik…
Shirley onderbrak hem geïrriteerd.
— Thomas, begin hier niet aan.
Ik voelde de tranen in mijn ogen opkomen.
Ik wilde weg.
Gewoon weggaan en die jurk nooit meer zien.
Maar toen pakte Gary mijn hand.
— Ga niet weg.
Ik keek hem aan.
— Iedereen kijkt.
— Laat ze kijken.
— Ik wil geen scène maken.
— Dat hoeft ook niet.
Hij keek naar het podium.
— Blijf gewoon.
Ik wist niet dat Gary inmiddels al met mevrouw Chen, onze begeleidster, had gesproken.
Ik wist ook niet dat mevrouw Howard die avond bij het bal aanwezig was.
Op het podium werd op dat moment een deel van het programma voorbereid dat in het teken stond van herinneringen.
Gary liep naar mevrouw Chen en zei iets tegen haar.
Een paar minuten later liep ze naar de microfoon.
— Voordat we verdergaan met het programma, willen we graag een verhaal vertellen.
Shirley werd onmiddellijk ongerust.
— Wat gebeurt hier?
Mevrouw Chen antwoordde niet.
Op het grote scherm verscheen een foto van mijn moeder.
Jong, glimlachend, staand in een lokaal van onze oude school.
Het werd stil in de zaal.
Ik voelde de tranen opkomen.
Mevrouw Chen vertelde dat ze mijn moeder al jarenlang kende en dat mijn moeder de school vaak had geholpen met kostuums voor toneelvoorstellingen.
Toen liep mevrouw Howard het podium op.
Het gezicht van Shirley veranderde onmiddellijk.
— Ik heb deze jurk eerder gezien, zei mevrouw Howard rustig.
Shirley lachte nerveus.
— U vergist zich.
— Nee.
Op het scherm verschenen foto’s.
De foto’s die Shirley naar het atelier had gebracht.
De details van mijn jurk waren duidelijk zichtbaar.
De naden.
De bloemetjes.
De halslijn.
De voering.
Shirley had geprobeerd een kopie te laten maken.
Er ging een geroezemoes door de zaal.
— Dat is onmogelijk, zei ze.
Mevrouw Howard keek haar aan.
— U heeft zelf de foto’s gebracht en mij gevraagd de jurk bijna volledig na te maken.
Iemand uit het publiek fluisterde:
— Mijn God…
Shirley draaide zich naar papa.
— Thomas, zeg dat dit niets betekent.
Papa zweeg.
Mevrouw Chen keek naar hem.
— Wist u dat deze jurk het laatste cadeau was dat Katie aan uw dochter heeft gegeven?
