Papa sloot zijn ogen.
— Ja.
— En u heeft uw vrouw toegestaan om hier in een kopie ervan te verschijnen?
Hij zweeg lange tijd.
Toen keek hij naar mij.
— Ik had dit moeten tegenhouden.
Shirley verhief haar stem.
— Ga je mij hier nu echt de schuld van geven?
Voor het eerst keek papa haar recht aan.
— Ja.
Ze verstijfde.
— Ik ben je vrouw.
— En zij is mijn dochter.
In de zaal viel een absolute stilte.
Papa ging verder:
— Na de dood van Katie kon ik niet naar haar spullen kijken. Het deed te veel pijn. Ik liet jou foto’s, spullen en alles wat me aan haar herinnerde wegstoppen.
Hij zweeg even.
— Maar dat was een fout.
Shirley schudde haar hoofd.
— Jij vroeg me om je te helpen haar te vergeten.
— Ik vroeg je om me te helpen met mijn verdriet om te gaan. Niet om haar uit Delilahs leven te wissen.
De tranen stroomden over mijn wangen.
Papa liep naar me toe.
— Het spijt me.
Ik keek hem aan.
— Ik heb gewacht tot je dat zou zeggen.
Hij trok zijn jasje uit en legde het over mijn schouders.
Daarna draaide hij zich naar Shirley.
— Je moet vanavond vertrekken.
Ze keek hem aan alsof ze voor het eerst een compleet andere man zag.
— Je kiest haar?
Papa antwoordde:
— Ik kies mijn dochter.
Shirley zei niets meer.
Ze draaide zich gewoon om en liep de zaal uit.
De deuren sloten achter haar.
Een paar seconden bewoog niemand.
Toen vroeg mevrouw Chen zacht:
— Delilah, wil je naar huis?
Ik keek naar de foto van mijn moeder die op het scherm stond.
Ik herinnerde me haar handen.
Haar glimlach.
Haar stem.
‘Ik heb deze jurk niet gemaakt zodat jij zou verdwijnen.’
Ik ging rechter staan.
— Nee.
Gary keek me aan.
— Weet je het zeker?
Ik glimlachte door mijn tranen heen.
— Heel zeker.
Hij stak zijn hand naar me uit.
— Kom dan. Laten we dansen.
Ik lachte.
— Je zei toch dat je niet kunt dansen?
— Dat kan ik ook niet.
— Ik ook niet.
— Dan leren we het vanavond samen.
We liepen de dansvloer op.
De muziek klonk weer om ons heen.
En voor het eerst in lange tijd dacht ik niet aan wat ik had verloren.
Ik dacht aan wat mijn moeder voor mij had gewild.
Niet in het verleden blijven leven.
Me niet verstoppen.
Niet toestaan dat de wreedheid van iemand anders mijn leven bepaalt.
Ik danste in de jurk die ze met haar eigen handen had genaaid.
En aan de binnenkant, onder de poederroze stof, stond nog steeds de kleine blauwe letter K.
Niemand kon hem zien.
Maar ik wist dat hij daar zat.
En dat was genoeg voor mij.
Later die nacht hing papa de foto van mama weer op zijn oude plek in de hal.
Hij bleef er lange tijd voor staan en zei toen:
— Ik heb te lang gezwegen.
Ik antwoordde:
— Zeg dan vanaf nu niets meer in stilte.
Hij knikte.
We hadden niet alles in één avond opgelost.
Ik kon niet zomaar vergeten wat er was gebeurd.
Maar voor het eerst sinds de dood van mijn moeder voelde ik dat ons huis weer van óns gezin was.
En de jurk die Shirley had geprobeerd te veranderen in een bespotting, bleef wat mijn moeder vanaf het begin had gewild dat hij zou zijn.
Haar laatste cadeau.
En een herinnering dat ik verder moest leven.
