Deel 2 – De vrouw die mijn zus niet kon zijn
Ik kon geen stap meer zetten.
Mijn hele lichaam voelde alsof het vergeten was hoe het moest bewegen.
Daar zat ze.
Aan de andere kant van de wachtkamer.
Met haar jas over haar schouders.
Haar haar iets korter dan ik me herinnerde.
Een klein verbandje op haar arm na de tandheelkundige ingreep.
Maar het was haar gezicht.
Haar ogen.
De manier waarop ze haar vingers in elkaar vouwde wanneer ze nerveus was.
Clara.
Mijn tweelingzus.
Tien jaar dood.
En toch zat ze daar.
Ze keek op.
Toen ze mij zag, verscheen er een glimlach.
Een glimlach die ik duizenden keren had gezien.
“Sarah.”
Mijn benen werden slap.
Ik moest me aan de deurpost vasthouden.
“Nee…”
Het woord kwam eruit als een fluistering.
De receptioniste keek van mij naar haar.
“Mevrouw, gaat het goed?”
Ik hoorde haar nauwelijks.
Mijn ogen bleven op Clara gericht.
Ze stond langzaam op.
“Sarah?”
Ik deed een stap achteruit.
“Blijf staan.”
Haar gezicht veranderde.
Niet van boosheid.
Van pijn.
“Waarom kijk je zo naar mij?”
Ik kon niet antwoorden.
Omdat er maar één antwoord in mijn hoofd zat.
Omdat jij niet hier hoort te zijn.
De tandartsassistente bracht ons naar een rustige kamer.
Ze dacht waarschijnlijk dat ik flauw zou vallen.
Misschien had ze gelijk.
Ik zat tegenover Clara.
Mijn handen trilden.
Zij keek me aan met dezelfde verwarring die ik voelde.
“Sarah, wat is er aan de hand?”
Ik lachte kort.
Een ongelovige, gebroken lach.
“Wat er aan de hand is?”
Ik wees naar haar.
“Jij bent dood.”
De kleur verdween uit haar gezicht.
“Wat?”
“Je bent tien jaar geleden overleden.”
Clara keek naar de assistente.
Toen weer naar mij.
“Sarah…”
“Er was een ongeluk.”
Ze werd stil.
“Een ongeluk?”
“Op een afgelegen snelweg.”
Ik slikte.
“Je auto vloog in brand.”
Ze keek naar beneden.
“Ik herinner me geen ongeluk.”
Die zin maakte alles nog vreemder.
“Wat bedoel je?”
Ze haalde langzaam adem.
“Ik herinner me niet dat ik tien jaar geleden ben overleden.”
Ik staarde haar aan.
Niemand zegt zoiets normaal.
Niemand.
“Wie ben jij dan?”
De tranen verschenen in haar ogen.
“Sarah, ik ben Clara.”
De politie kwam later die middag.
Niet omdat ik hen had gebeld.
De tandartspraktijk had alarm geslagen omdat de situatie vreemd was geworden.
Een vrouw zonder actuele gegevens.
Een telefoonnummer dat naar iemand leidde die beweerde dat zij dood was.
Ze namen Clara apart.
Ze stelden vragen.
Naam.
Geboortedatum.
Familie.
Alles.
En ieder antwoord klopte.
Zelfs dingen die niemand anders kon weten.
Onze oude bijnaam uit onze kindertijd.
De naam van onze eerste hond.
De plek waar we als kinderen een geheime doos hadden begraven in de tuin van onze ouders.
Ik voelde mijn hele wereld kantelen.
Want een onbekende vrouw kon mijn zus nadoen.
Maar niet dit.
Niet alles.
Toen vroeg de rechercheur:
“Mevrouw Clara, kunt u uitleggen waar u de afgelopen tien jaar bent geweest?”
Clara keek naar haar handen.
En voor het eerst zag ik echte angst.
“Ik weet het niet.”
“Hoe bedoelt u?”
“Ik weet dat het vreemd klinkt.”
Ze slikte.
“Maar voor mij is het geen tien jaar geleden.”
De kamer werd stil.
“Wanneer denkt u dat het is?”
Ze keek naar mij.
“De ochtend na het ongeluk.”
Ik voelde een rilling.
“Wat?”
“Ik herinner me dat ik wakker werd in een ziekenhuis.”
“Een ziekenhuis?”
