“Als u problemen maakt, kunnen cijfers terugkomen. Op meer plekken dan alleen bij uw vader.”
Ze vertrokken.
Elias keek ze door het raam na en schreef:
`Gevaarlijk.`
Ik stopte het stukje koper in een glazen pot meel.
Die nacht werd ik wakker doordat zijn paard in de schuur tegen de wand trapte.
Elias zat al rechtop bij de kachel.
Hij legde zijn hand op de vloer en wees naar de deur.
Een smal mes schoof door de kier en probeerde de grendel omhoog te duwen.
Elias liep op sokken naar de deur. Wachtte. Toen pakte hij het lemmet met een doek vast en trok.
Aan de andere kant vloekte iemand.
Hij rukte de deur open.
Veldwachter Koster stond op de stoep.
Zijn gezicht rood van de kou.
“Kwam alleen kijken of de nieuwe mevrouw het warm genoeg had.”
Ik hield de lamp omhoog.
“Met een mes?”
Zijn blik ging door de kamer.
Naar de tafel. De kast. De planken.
Hij zocht iets.
“Brouwer zei dat je slimmer was dan je vader,” zei hij. “Blijkbaar niet.”
Elias deed één stap.
Koster vertrok.
In de sneeuw liep één afdruk scheef. Zijn linkerbeen deed dat altijd sinds een gevecht in de herberg.
De volgende ochtend ging ik naar mijn vader.
Hij zag mijn gezicht en keek meteen achter me.
“Ben je alleen?”
“Voorlopig.”
Binnen lag geen schuldbrief meer op tafel.
Ik liet hem de helft van het document zien dat Brouwer had gebracht.
“Wist je dit?”
Mijn vader las en ging zitten.
“Ze zeiden dat het jou zou beschermen.”
“Van wie?”
“Van Elias.”
“Je wist dus dat ze mij niet alleen wilden uithuwelijken. Ze wilden mij gebruiken om hem onbekwaam te laten verklaren.”
“Dat wist ik niet.”
“Maar je wilde het ook niet weten.”
Hij wreef met beide handen over zijn gezicht.
“Ik was bang.”
“Ik ook.”
Ik vertelde hem over de koperen scherf. Over dokter Meijers leugen. Over Koster bij de deur.
Mijn vader werd lijkbleek.
“Klara, laat dit liggen.”
“Waarom?”
“Je weet niet wie die mensen zijn.”
“Brouwer bezit je schuld. Meijer bezit zijn diagnose. Koster denkt dat hij iedere deur mag openen. En jij hield mijn sluier vast.”
Hij keek weg.
Ik ging zonder afscheid.
Een dag later reed ik naar Hoogeveen voor verband, sterke drank en zout.
In de winkel praatte niemand hard meer over Elias.
Daarna liep ik naar het kantoor van B.W. Land- en Kredietbank.
Aan de muur hing een oude koperen plaat.
`Brouwer & Wiersma Land- en Kredietbank.`
B.W.
Zelfde letters. Zelfde hoek van de W. Zelfs hetzelfde kleine hapje uit de rechterpoot.
“Mevrouw De Vries.”
Brouwer stond in zijn deuropening.
“U kijkt graag naar andermans bezit.”
“Naar uw merk.”
“Waarom?”
“Omdat ik hetzelfde merk uit mijn man heb getrokken.”
Hij kwam dichterbij.
“Eén stukje metaal bewijst niets.”
“Waarom kwam Koster het dan ‘s nachts zoeken?”
