Ik keek haar aan.
“Ja.”
“Wie?”
Ik aarzelde.
“Mijn vader.”
“Wat moest je zeggen?”
“Dat ik was gevallen.”
Ze knikte langzaam.
“En wat gebeurde er vandaag?”
Ik keek naar het gordijn.
Ik kon mijn vader buiten horen praten.
Zijn stem was laag.
Beheerst.
Precies zoals altijd.
“Brittany en ik kregen ruzie.”
“Waarover?”
“Over een oude doos.”
Angela fronste.
“Welke doos?”
“Een bruine kartonnen doos die in het kantoor van mijn vader stond.”
“Wat zat erin?”
Ik haalde diep adem.
“Foto’s.”
“Wat voor foto’s?”
Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.
“Foto’s van mij.”
Angela wachtte.
“Maar geen gewone familiefoto’s.”
“Wat bedoel je?”
Ik keek haar recht aan.
“Foto’s uit het ziekenhuis.”
Haar gezicht veranderde.
“Ik denk dat ze zijn gemaakt toen ik werd geboren.”
Later zou blijken dat die doos de aanleiding was geweest voor alles wat daarna gebeurde.
Maar op dat moment wist ik alleen dat Brittany de doos had gevonden.
Ze had de foto’s eruit gehaald.
Ze had mijn vader gevraagd waarom er zoveel ziekenhuisdocumenten met mijn naam op stonden.
Mijn vader probeerde ze uit haar handen te trekken.
Ik had het gezien.
En voor het eerst had ik gevraagd:
“Wat verbergen jullie?”
Dat was het moment waarop Brittany ontplofte.
Ze sloeg me.
Ik viel tegen het aanrecht.
Toen ik probeerde overeind te komen, sloeg ze me opnieuw.
Mijn moeder stond in de deuropening.
Ze riep mijn naam.
Maar ze kwam niet naar me toe.
Ze zei alleen:
“Brittany, stop.”
Dat was alles.
Toen mijn vader thuiskwam, was zijn eerste vraag niet:
“Gaat het met Emily?”
Zijn eerste vraag was:
“Waar zijn de papieren?”
Angela verliet de kamer.
Een paar minuten later hoorde ik gedempte stemmen aan de andere kant van het gordijn.
Toen kwam rechercheur Claire Nolan binnen.
Ze ging op de stoel naast Angela zitten.
“Emily,” zei ze, “we hebben met de arts gesproken.”
Ik knikte.
“Ze hebben ook je eerdere medische dossiers bekeken.”
Mijn keel werd droog.
“Wat hebben ze gevonden?”
Claire keek even naar Angela.
“Er klopt iets niet.”
“Wat dan?”
“Je hebt door de jaren heen meerdere keren medische hulp gekregen. Maar een aantal dingen in je dossier komt niet overeen met wat je ouders aan artsen hebben verteld.”
Ik begreep het niet.
“Hoe bedoelt u?”
“Bij verschillende bezoeken staat vermeld dat je verwondingen door ongelukken zijn ontstaan.”
Ik knikte.
“Dat zeiden ze altijd.”
“Maar sommige verwondingen lijken niet op gewone ongelukken.”
Ik keek naar beneden.
“Ik weet het.”
Claire boog iets naar voren.
