‘Oké. Misschien een beetje.’
‘Je hebt nauwelijks over hem gepraat.’
‘Ik wilde niet dat alles deprimerend zou worden.’
‘Dat weet ik.’
Ze haalde diep adem.
‘En ik weet dat niemand hem kan vervangen. Dat probeerde ik ook niet.’
Ik keek opnieuw naar de tekst aan de binnenkant van de manchet.
Richard’s Wedding Suit.
Toen naar het kleine Danny dat eronder was geborduurd.
‘Ik wilde alleen dat een deel van hem vandaag door het gangpad zou lopen,’ zei ze.
Op dat moment brak mijn moeder volledig.
Ze ging weer zitten en begon in een zakdoek te huilen.
Ik kon niet naar haar kijken, want ik wist dat ik dan opnieuw zou gaan huilen.
De ambtenaar, die al die tijd geduldig naast ons had gestaan tijdens deze emotionele chaos, kwam uiteindelijk naar ons toe.
‘Ik geef jullie even een moment.’
Ik lachte.
‘Waarschijnlijk hebben we er meerdere nodig.’
Claire glimlachte.
‘Het spijt me.’
‘Nee.’
‘Ik had het je moeten vertellen.’
‘Nee, dat had je niet moeten doen.’
Ze trok haar wenkbrauwen op.
‘Echt?’
Ik keek naar het kostuum.
‘Als je het me had verteld, had het me niet op dezelfde manier geraakt.’
‘Maar toen ik bij het altaar kwam, zag je er geschokt uit.’
‘Dat was ik.’
Een paar mensen lachten.
Ik voegde eraan toe:
‘Ik dacht dat je gek was geworden.’
Claire lachte ook.
‘Misschien ben ik dat ook.’
Toen raakte ik de revers aan.
De stof voelde oud.
Zacht na tientallen jaren van gebruik en opslag.
Ik haalde diep adem.
Toen draaide ik me naar Claire.
‘Oké.’
‘Oké, wat?’
‘Laten we trouwen.’
De ceremonie ging verder.
Claire bleef naast me staan in het trouwpak van mijn vader, terwijl ik probeerde niet te huilen tijdens onze geloften.
Dat lukte niet. Bij haar ook niet.
Toen zij aan de beurt was, keek ze me aan en zei:
‘Daniel, ik beloof dat ik zal houden van de persoon die je bent.’
‘Ik beloof dat ik de mensen en ervaringen zal respecteren die jou hebben gemaakt tot wie je bent.’
‘Ik beloof dat ik je nooit zal laten doen alsof je niet emotioneel bent wanneer het overduidelijk is dat je dat wel bent.’
Iedereen lachte.
Ik schudde mijn hoofd.
‘Die heb je zelf toegevoegd.’
‘Ja.’
Toen ik aan de beurt was, had ik mijn geloften voorbereid.
En ze waren nog best mooi ook.
Ik had ze opgeschreven en geoefend.
Toen keek ik naar haar, in dat belachelijke kostuum, en vergat ik de helft van wat ik had voorbereid.
Dus vertelde ik de waarheid.
‘Jij hebt een manier om naar dingen te kijken die ik niet onder woorden kan brengen.’
Claire begon te huilen.
‘Soms denk ik dat je weet wat ik nodig heb voordat ik het zelf weet.’
‘En blijkbaar heb ik soms nodig dat ik je in het trouwpak van mijn vader door het gangpad zie lopen.’
Ze lachte door haar tranen heen.
Ik ging verder:
‘Ik hou van je. Ik hou ervan hoeveel je om andere mensen geeft.’
‘En ik beloof dat ik de rest van mijn leven zal proberen jou dezelfde soort liefde te geven als jij mij geeft.’
We wisselden de ringen uit.
Toen kusten we elkaar.
De fotograaf maakte direct daarna een foto die waarschijnlijk mijn favoriete foto van de hele dag is geworden.
Claire lacht.
Ik huil.
