Mijn moeder huilt achter ons.
Aaron probeert het niet te doen.
En Claire verdrinkt letterlijk in het kostuum van mijn vader.
Na de ceremonie maakten we nog wat foto’s met het kostuum voordat ze zich omkleedde.
Mijn moeder stond erop om alleen met Claire op de foto te gaan.
Ze ging naast haar staan, raakte de mouw aan en zei:
‘Richard zou dit hilarisch hebben gevonden.’
Claire glimlachte.
‘Ik hoop dat hij niet boos zou zijn geworden.’
‘Ben je gek? Hij zou tegen iedereen hebben gezegd dat het jou beter stond.’
Toen keek mijn moeder naar mij.
‘Hij zou trots op je zijn geweest, Danny.’
Claire trok haar andere jurk aan en deed haar echte trouwjurk aan voor het feest.
Toen ze naar buiten kwam, kreeg ik eindelijk het traditionele moment dat ik me had voorgesteld.
Ze droeg een eenvoudige witte jurk met een nauwsluitende taille en kant op de rug.
Ze zag er prachtig uit.
Ze draaide een klein rondje.
‘Beter?’
Ik liep naar haar toe en kuste haar.
‘Anders.’
‘Anders op een goede manier?’
‘Heel goed.’
Ze glimlachte.
‘Dus je wilt niet van me scheiden vanwege het kostuum?’
‘We zijn 45 minuten getrouwd.’
‘Dus dat is een nee?’
‘Vraag het me na de taart.’
Tijdens het feest bleven mensen vragen naar het kostuum.
De meesten hadden niet gehoord wat Claire bij het altaar had gezegd.
Uiteindelijk vertelde mijn moeder het verhaal minstens zes keer.
Op een gegeven moment vertelde Aaron erover tijdens zijn toespraak.
Hij hief zijn glas en zei:
‘De meeste bruiden proberen de bruidegom aan het huilen te krijgen door er gewoon prachtig uit te zien. Claire koos voor een wat agressievere aanpak en kleedde zich als haar overleden schoonvader.’
De hele zaal barstte in lachen uit.
Aaron ging verder:
‘Maar serieus. Ik kende Richard. En als hij hier was geweest, zou hij absoluut de luidruchtigste persoon in deze zaal zijn geweest. En hij zou ook ongelooflijk blij zijn geweest met de vrouw met wie Daniel vandaag is getrouwd.’
Ik keek naar Claire.
Later die avond, na het diner, de taart, de toespraken en verschillende verschrikkelijke pogingen om te dansen, kregen we eindelijk vijf minuten rust buiten.
De locatie was versierd met kleine lichtslingers die tussen de bomen hingen.
Claire leunde tegen me aan.
‘Mag ik je iets bekennen?’
‘Natuurlijk.’
‘Ik stond op het punt het niet te doen.’
‘Het kostuum aantrekken?’
Ze knikte.
‘Vanmorgen dacht iedereen dat ik compleet gek was geworden.’
‘Dat kan ik bevestigen.’
Ze gaf me een duwtje met haar elleboog.
‘Jenna bleef vragen of ik zeker was. Mijn moeder bleef zeggen: Claire, je hebt een perfect trouwjurk op drie meter afstand hangen.’
‘Redelijke mensen.’
‘Ik begon me af te vragen of ik iets belangrijks had veranderd in iets belachelijks.’
‘Dat heb je niet gedaan.’
‘Ik had het je moeten vertellen.’
‘Misschien.’
Ze trok zich iets terug.
‘Misschien?’
‘Ik schaamde me ongeveer twintig seconden.’
Haar gezicht werd iets serieuzer.
Ik pakte haar hand.
‘Toen las ik het label.’
Ze knikte.
‘En toen begreep ik het.’
Ik keek door de glazen deuren naar het feest.
Mijn moeder danste met Aaron.
Papa had hier moeten zijn.
Niets van wat Claire had gedaan kon daar iets aan veranderen.
Maar op de een of andere manier voelde de dag niet langer alsof er een leegte was.
Het voelde alsof we ruimte hadden gemaakt voor zijn afwezigheid, in plaats van te doen alsof die er niet was.
‘Ik heb maandenlang gedacht aan het feit dat hij hier niet zou zijn,’ zei ik.
Claire legde haar hoofd op mijn schouder.
‘Ik weet het.’
