‘Ik heb je nooit verteld hoeveel.’
‘Dat hoefde niet.’
Dat was Claire.
Soms veel te veel.
Een paar weken later kregen we de foto’s van de bruiloft.
Het waren er honderden.
Claire in de witte jurk.
Wij terwijl we de taart aansneden.
Aaron tijdens zijn toespraak.
Onze families die dansten.
Maar de eerste foto die ik inlijstte was geen van die foto’s.
Het was een foto die vlak na de ceremonie was genomen.
Claire draagt nog steeds het kostuum van mijn vader.
Ik houd haar bij haar middel vast.
Het jasje is veel te groot. De broek is bij de enkels opgerold.
Haar haar is prachtig, en op de een of andere manier maakt dat het kostuum alleen maar belachelijker.
En we lachen allebei.
Op de foto is de omgeslagen manchet te zien.
Je kunt de tekst niet lezen.
Maar ik weet dat hij er staat.
Richard’s Wedding Suit.
En daaronder, geborduurd door de vrouw met wie ik trouwde:
Danny.
Ik had tijdens onze hele verloving nagedacht over alle manieren waarop mijn vader mijn bruiloft zou missen.
Ik had nooit kunnen bedenken dat, dankzij Claire, een deel van hem vóór haar door het gangpad zou lopen.
Ik kreeg ook de traditionele bruiloft die ik had gewenst.
De jurk. De foto’s.
De taart. De vreselijke dansen.
Alles waarvan ik dacht dat ik het wilde.
Maar als ik vandaag aan die dag terugdenk, is het eerste wat ik me herinner niet de witte jurk van Claire.
Het is dat enorme zwarte kostuum dat onder de bomen op me af kwam lopen.
En het moment waarop ik besefte dat de vrouw met wie ik zou trouwen een manier had gevonden om eer te bewijzen aan iemand die nooit de kans had gekregen haar familie te noemen.
Op dat moment wist ik, nog voordat we onze geloften uitspraken, dat ik de juiste persoon had gekozen.
