‘Ze blijft hier.’
‘Waarvoor?’
Ik keek naar zijn handen. Schoon, korte nagels, zijn trouwring precies op de plek waar die al negentien jaar zat.
‘Welke pillen heb je haar gegeven?’
Hij knipperde niet.
‘Paracetamol.’
‘Noor zegt dat het twee witte tabletten van jou waren.’
‘Noor zegt momenteel van alles.’
‘Ze is zwanger.’
Voor het eerst veranderde zijn gezicht. Niet veel. Zijn kaak bewoog één keer naar links.
Daarna zei hij: ‘Dat verklaart het gedrag.’
Ik voelde mijn vingers koud worden. ‘Je wist het.’
‘Ik vermoedde iets.’
‘Van wie?’
Hij keek langs me heen naar de gesloten deur.
‘Vraag dat maar aan haar vriendje.’
Noor had geen vriendje. Dat wist ik niet omdat ze mij alles vertelde, maar omdat Daan jarenlang precies had bijgehouden met wie ze omging. Hij controleerde hoe laat ze thuiskwam, keek op haar locatie en vroeg naar iedere jongen die tweemaal op een foto verscheen.
Ik had dat betrokken vaderschap genoemd.
‘Welk vriendje?’
‘Dat hockeyjoch. Sem.’
Sem was zestien en woonde drie straten verder. Hij was al sinds de basisschool bevriend met Noor. De gedachte dat Daan direct zijn naam noemde, zonder aarzeling, voelde als een zin die te lang van tevoren was ingestudeerd.
‘Waarom gaf je haar pillen?’
‘Dat heb ik niet gedaan.’
‘Je zei net dat je alleen iets vermoedde.’
‘Omdat ik niet achterlijk ben, Marieke. Ze draagt wijde truien. Ze doet raar. Misschien heeft ze online iets besteld.’
Hij stapte dichterbij.
‘We moeten dit binnenshuis oplossen.’
Achter hem liep een schoonmaker met een blauwe kar voorbij. Een vuilniszak ritselde. Iemand lachte aan het einde van de gang.
Ik hoorde mezelf vragen: ‘Binnenshuis?’
‘Ze is vijftien. Denk aan school. Aan haar toekomst. Aan onze naam.’
Niet aan haar pijn. Niet aan wat er was gebeurd.
Aan onze naam.
Ik liep terug naar de behandelkamer en deed de deur op slot.
Die nacht vertelde Noor niets meer. Ze kreeg vocht via een infuus en medicatie tegen de misselijkheid. Ik zat in een plastic stoel naast haar bed, met mijn jas nog aan en mijn tas tussen mijn voeten.
Om halfdrie werd ze wakker.
‘Is hij weg?’
‘De beveiliging heeft hem naar buiten gestuurd.’
‘Maar straks?’
‘Hij komt niet bij je.’
Ze keek me lang aan. ‘Dat zei je vroeger ook.’
Mijn keel trok dicht.
‘Wanneer?’
Noor draaide de infuusslang tussen twee vingers. ‘Toen ik elf was en niet meer naast hem wilde zitten in de auto. Jij zei dat papa soms streng was, maar dat hij me nooit kwaad zou doen.’
Ik herinnerde me die rit. We waren teruggekomen van een weekend in Zeeland. Noor had drie uur achterin gezeten met een tas tussen haar en Daan. Hij had gezegd dat ze puberaal begon te worden.
Ik had gelachen.
Niet omdat het grappig was, maar omdat Daan had gelachen en ik de stilte niet wilde voelen.
‘Noor,’ zei ik, ‘heeft je vader—’
‘Zeg zijn naam.’
Ik slikte. ‘Heeft Daan je aangeraakt?’
Ze knikte één keer.
Geen verhaal. Geen details. Alleen dat ene knikje, waardoor negentien jaar huwelijk een andere betekenis kreeg.
Ik boog niet naar haar toe. Ik raakte haar niet aan.
‘Hoe lang?’
‘Sinds vorige zomer vaker.’
Het woord vaker bleef tussen ons liggen.
‘En de zwangerschap?’
Ze keek naar de deur. ‘Hij zei dat niemand mij zou geloven. Dat jij zou zeggen dat ik ons gezin kapotmaakte.’
Ik drukte mijn nagels in mijn handpalmen om niet op te staan en iets te breken.
‘Ik geloof je.’
Noor keek terug. Haar gezicht bleef strak.
‘Nu wel.’
Er was geen verwijt in haar stem. Dat maakte het erger.
De zedenrecherche kwam vroeg in de ochtend. Twee rechercheurs spraken eerst met Noor, zonder mij. Dat was volgens hen beter: haar verklaring moest van haarzelf zijn en zo min mogelijk worden beïnvloed.
Ik zat in een familiekamer met lauwe automatenkoffie. Mijn telefoon trilde onafgebroken.
Daan belde twaalf keer. Daarna verschenen berichten.
We moeten rustig blijven.
