‘Geen idee.’
‘Vreemd. Hij lag gisteren nog op zijn bureau.’
Ik hielp haar zoeken.
De pen bleek later onder een stapel papieren in zijn werkkamer te liggen.
Victoria verontschuldigde zich niet.
Ze zei alleen:
‘In zo’n groot huis raak je blijkbaar gemakkelijk dingen kwijt.’
Ik dacht er destijds niet lang over na.
Dat had ik misschien wel moeten doen.
Deel 3 – Het horloge in mijn tas
De ochtend waarop alles misging, begon met een kapotte broodrooster.
Ethan stond in de keuken en probeerde uit te leggen dat hij helemaal niet aan de knop had gezeten.
‘Hij deed gewoon pats!’ zei hij.
Ik moest lachen.
‘Dan krijgt papa vandaag maar een boterham zonder geroosterd randje.’
We waren nog bezig met het ontbijt toen Victoria binnenkwam.
Ze droeg een crèmekleurig mantelpak en keek op haar telefoon.
‘Richard zoekt zijn Rolex,’ zei ze.
‘Misschien ligt het in de badkamer,’ antwoordde ik.
‘Daar hebben we al gekeken.’
Ze bekeek mijn handtas, die zoals altijd naast de keukendeur stond.
‘Heb jij toevallig zijn werkkamer opgeruimd?’
‘Nee. Gisteren was ik alleen boven.’
Ze zei niets meer.
Een uur later kwam Richard de woonkamer binnen.
Hij zag er gespannen uit.
‘Emily, Victoria zegt dat mijn horloge verdwenen is.’
‘Dat hoorde ik.’
‘Ze denkt dat het mogelijk per ongeluk bij jouw spullen terechtgekomen is.’
Ik keek van hem naar Victoria.
‘Waarom zou dat?’
Victoria haalde haar schouders op.
‘Misschien is er bij het schoonmaken iets verwisseld.’
‘Ik heb zijn horloge niet aangeraakt.’
Richard wreef over zijn voorhoofd.
‘Dan vind je het vast niet erg als we in je tas kijken.’
Ik voelde mijn wangen warm worden.
‘Ik vind het verschrikkelijk dat je dat überhaupt vraagt.’
‘Dan kunnen we het tenminste uitsluiten.’
Ik zette de tas op tafel en maakte de rits open.
Mijn portemonnee.
Een doosje paracetamol.
Een boek dat ik in de bibliotheek had geleend.
En helemaal onderin lag een zwaar, donkerblauw horlogedoosje.
Ik verstijfde.
Victoria haalde het eruit.
Binnenin lag Richards Rolex.
‘O, Emily,’ zei ze zacht.
Het was niet eens de beschuldiging die me het meeste pijn deed.
Het was haar toon.
Alsof ze teleurgesteld was in iemand die ze altijd al had geprobeerd te vertrouwen.
‘Dit is niet van mij,’ zei ik.
Richard pakte het horloge.
‘Waarom zit het dan in je tas?’
‘Dat weet ik niet.’
‘Je begrijpt hoe dit eruitziet.’
‘Natuurlijk begrijp ik dat! Maar ik heb het er niet in gedaan.’
Victoria legde een hand op zijn arm.
‘Richard, maak het niet moeilijker dan nodig.’
Hij keek naar mij.
Drie jaar had ik in zijn huis gewerkt.
Ik had zijn kinderen leren lopen, praten en fietsen met zijwieltjes.
Ik was gebleven tijdens griepnachten, verjaardagen en de eerste schoolochtenden.
En nu keek hij naar mij alsof ik een vreemde was.
‘Ik denk dat je beter kunt vertrekken,’ zei hij.
‘Richard…’
‘Vandaag nog.’
‘Mag ik tenminste afscheid nemen van de jongens?’
Victoria schudde haar hoofd.
‘Dat zou hen alleen maar overstuur maken.’
Ik verwachtte dat Richard haar zou tegenspreken.
Maar hij keek naar de vloer.
‘Het is beter zo.’
Ik haalde mijn jas en mijn kleine koffer uit de personeelskamer.
Mijn handen trilden zo hevig dat ik de rits twee keer opnieuw moest dichtdoen.
Toen ik beneden kwam, hoorde ik Liam vanuit de speelkamer roepen:
‘Emily! Kom je nog?’
Ik bleef staan.
Heel even wilde ik naar hem toe rennen.
Maar Victoria stond in de deuropening.
‘Ik leg het hun wel uit.’
Buiten begon het zacht te regenen.
Ik liep naar het hek.
Achter me viel de voordeur dicht.
Pas toen ik de straat bereikte, kwamen de tranen.
Niet vanwege mijn baan.
Zelfs niet vanwege de beschuldiging.
Ik dacht aan drie kleine jongens die straks aan tafel zouden zitten en niet begrepen waarom ik plotseling verdwenen was.
Wat ik toen niet wist, was dat zij het horloge al hadden gezien voordat Victoria het uit mijn tas haalde.
En dat ze besloten hadden hun vader de waarheid te vertellen.
