Deel 5 – Een huis dat opnieuw een thuis moest worden
De arts op de huisartsenpost stelde vast dat Ethans handwond oppervlakkig was, al waren enkele hechtstrips nodig om de wondranden bijeen te houden.
Noah had lichte schaafwonden.
Liam had een kleine wond op zijn wang en een blauwe plek bij zijn knie.
Na onderzoek mochten ze alle drie weer naar huis.
Richard had nauwelijks iets gezegd terwijl we wachtten.
Hij zat naast Ethan en hield diens ongewonde hand vast.
Toen de arts klaar was, vroeg hij:
‘Heb ik je pijn gedaan toen ik je wilde tegenhouden?’
Ethan schudde zijn hoofd.
‘Nee, papa.’
‘Maar je was bang voor mij.’
De jongen dacht even na.
‘Ik dacht dat je weer boos zou worden als ik iets over Victoria zei.’
Richard boog zijn hoofd.
‘Het spijt me.’
Ethan keek naar het verband om zijn hand.
‘Moet Emily nu nog steeds weg?’
Richard keek naar mij.
Ik had mijn jas nog aan.
‘Dat mag Emily zelf beslissen,’ zei hij.
De jongens keken mij verwachtingsvol aan.
Ik streek over Liams haar.
‘Vandaag blijf ik bij jullie totdat alles rustig is.’
Dat was het enige wat ik op dat moment kon beloven.
Die avond liet Richard Victoria weten dat hun relatie voorbij was en dat zij voorlopig ergens anders moest verblijven. Hij regelde dat ze haar persoonlijke spullen op een later moment kon ophalen.
Hij bewaarde de camerabeelden en schakelde juridisch advies in over de valse beschuldiging en het incident met de kinderen.
Ook nam hij contact op met zijn advocaat en de betrokken hulpinstanties om te bespreken welke vervolgstappen passend waren.
Ik bleef die nacht in de logeerkamer.
Niet omdat alles vergeven was.
Maar omdat drie kleine jongens na een verschrikkelijke middag iemand nodig hadden bij wie ze zich veilig voelden.
De volgende ochtend vond ik Richard in de keuken.
Hij stond voor het fornuis met een koekenpan in zijn hand.
Op het aanrecht lag een open pak pannenkoekenmix.
‘Ik dacht dat ik het ontbijt eens zou maken,’ zei hij.
De eerste pannenkoek was zwart.
De tweede viel dubbel.
Ik had bijna gelachen, maar hield me in.
Richard legde de spatel neer.
‘Emily, ik moet met je praten.’
Ik ging aan tafel zitten.
Hij bleef tegenover me staan.
