Ze zweeg.
‘Victoria?’
‘Ik wilde alleen dat je eindelijk zou begrijpen dat Emily te veel invloed heeft op die kinderen.’
‘Dus je hebt haar erin geluisd?’
‘Ik heb een fout gemaakt.’
Richard staarde haar aan.
‘Een fout?’
Haar stem werd luider.
‘Jij ziet het gewoon niet! Ze behandelen haar alsof ze hun moeder is. Ze luisteren naar haar en niet naar mij. Zelfs jij vraagt haar mening voordat je met mij iets over de jongens bespreekt!’
Ik hoorde Liam zacht huilen.
Victoria keek naar hem.
‘Zie je? Zelfs nu kruipen ze weer achter haar weg.’
Richard pakte zijn telefoon steviger vast.
‘Je hebt iemand die drie jaar voor mijn kinderen heeft gezorgd van diefstal beschuldigd.’
‘Omdat jij anders nooit grenzen had gesteld!’
‘En toen de jongens de waarheid wilden vertellen, heb je geprobeerd ze tegen te houden.’
‘Ik wist niet dat Ethan zich zou bezeren.’
‘Maar hij is wel gewond geraakt.’
Victoria keek weg.
De stilte die volgde, voelde zwaarder dan het geschreeuw daarvoor.
Richard draaide zich naar mij.
‘Emily, ik…’
Ik schudde mijn hoofd.
‘Niet nu. Eerst de kinderen.’
Hij knikte.
Voor het eerst die middag ging hij niet verder in discussie.
Hij trok zijn jas aan en hielp Noah voorzichtig zijn schoenen aan te doen.
Even later vertrokken we met de jongens naar de huisartsenpost.
Victoria bleef achter in de villa.
