Toen mijn vliezen dinsdagavond laat braken, was hij perfect geweest.
Veertien uur lang week James nauwelijks van mijn zijde.
Hij gaf me stukjes ijs.
Hij telde mee tijdens de weeën.
Toen ik huilde en zei dat ik het niet meer kon, kneep hij in mijn hand.
“Je kunt het.”
“Je doet het al.”
Ik geloofde hem.
Omdat James nooit het soort man was geweest dat zomaar beloften deed.
Toen werd onze zoon geboren.
De verpleegkundigen onderzochten hem, wogen hem, wikkelden hem in een ziekenhuisdekentje en legden hem op mijn borst.
Alles voelde goed.
Een paar prachtige minuten lang waren we gewoon met z’n drieën.
En toen fluisterde James dat vreemde verzoek en verdween.
Het enige dat achteraf ineens verdacht leek, was zijn laptop.
Al weken bleef hij ’s avonds laat wakker in de keuken.
Telkens wanneer ik vroeg wat hij aan het doen was, zei hij:
“Dingen voor het babybudget.”
Op een avond liep ik de keuken in om water te halen en zag ik dat hij de laptop veel te snel dichtklapte.
“Alles goed?” vroeg ik.
“Alleen maar cijfers,” zei hij.
“Je kent me.”
En ik kende hem.
Of tenminste, dat dacht ik.
Dus had ik er verder geen aandacht aan besteed.
Nu wist ik het niet meer zo zeker.
Ik keek naar mijn slapende zoon.
We hadden zijn naam al gekozen.
Owen.
We hadden hem weken eerder uitgekozen, naar mijn grootvader, de man die me hielp op te voeden nadat mijn vader uit ons leven was verdwenen.
James vond de naam prachtig.
Hij had hem aan de keukentafel meerdere keren herhaald.
“Owen.”
Alsof hij wilde testen hoe de naam klonk.
Alsof hij een belofte deed.
En nu wilde hij opeens dat ik het vakje voor de naam leegliet.
Ik pakte mijn telefoon.
Mijn handen trilden nog steeds van de bevalling.
Ik liet hem één keer op de deken vallen voordat ik eindelijk James’ contact vond.
Ik belde.
Vier keer overgaan.
Voicemail.
“James, waar ben je?”
“Bel me alsjeblieft.”
Ik probeerde het opnieuw.
Niets.
Toen nog een keer.
Nog steeds niets.
Bij de vierde oproep stopte ik met voicemailberichten inspreken.
Er klonk een zacht klopje op de deur.
Verpleegkundige Maeve kwam binnen met papieren in haar handen.
“Wanneer u er klaar voor bent, kunnen we de gegevens van de baby invullen.”
“Geen haast.”
Ik keek naar het klembord.
“Mijn man is even weggegaan.”
“Kunnen we nog even wachten?”
Ze keek me nieuwsgierig aan, maar knikte.
“Natuurlijk.”
Ze legde de formulieren op het tafeltje en liep weg.
De lege regel voor de naam van de baby leek plotseling enorm groot.
Ongeveer tien minuten later stormde mijn moeder de kamer binnen met gele tulpen.
“Olivia!”
“O mijn God, kijk naar hem!”
Ze kuste mijn voorhoofd.
Daarna Owens hoofdje.
Daarna mij nog een keer.
Haar mascara was al uitgelopen.
“Waar is James?”
“Ik wil hem feliciteren.”
Mijn maag trok samen.
“Hij is even weggegaan.”
Mam fronste.
“Waarheen?”
“Ik weet het niet.”
Ze stopte met glimlachen.
Toen veranderde haar gezichtsuitdrukking.
“Olivia…”
“Wat?”
“Ik denk dat ik hem heb gezien.”
Mijn hart begon te bonzen.
“Waar?”
“Op de parkeerplaats.”
Ze ging naast het bed zitten.
“Ik reed een parkeerplaats in toen ik een man zag die precies op James leek en die op de passagiersstoel van een auto stapte.”
Ik staarde haar aan.
“Er zat een andere man achter het stuur.”
“Hij droeg een soort uniform.”
“Ik herkende hem niet.”
