« Oké. Vertel het me. »
« Ik wil een andere fotograaf. »
« We hebben al een tweede schutter. »
« Ik wil nog een andere invalshoek. »
« Voor de ceremonie? »
« Voor Nathan. »
Nog een pauze.
« Wat wilt u precies laten dekken? »
« Alles. »
Ik heb het haar verteld.
Nathan wacht achter in de kerk.
Nathan steekt zijn arm uit.
Nathan telde, als hij al telde.
Nathans handen.
Zijn gezicht.
Bij elke stap.
Ik wilde één fotograaf vooraan die ons normaal gesproken zou fotograferen, en een andere fotograaf verder naar achteren of aan de zijkant die zich bijna volledig op hem zou concentreren.
Niet alleen de wandeling.
De voorbereiding vooraf.
Op het moment dat we Daniel bereikten.
Op het moment dat Nathan ging zitten.
Alles.
« En ik wil een apart album, » zei ik.
Lena was stil.
Toen zei ze: « Dus je wilt dat de wandeling de bruiloft is. »
« Ja. Dat is precies wat ik wil. »
De extra kosten voor de verzekering waren zo hoog dat ik geld van het bloemenbudget moest afhalen.
Ik heb twee grote recepties afgezegd en vervangen door kleinere.
Niemand merkte het.
Zeker niet, Margaret.
De volgende drie weken oefende Nathan.
Hij stuurde me updates.
« Vandaag tweeëntwintig stappen. »
Toen zei hij: « Ik vergat af te remmen in de bocht. Ik doe het opnieuw. »
Ooit noemde hij Daniël.
« Welke hand moet ik gebruiken? »
« Waarom? »
« Handdruk. »
« Rechterhand. »
« Maar Sarah zit aan mijn rechterkant. »
Daniel besteedde blijkbaar vijf minuten aan het uitleggen van de logistiek.
Nathan heeft het zelf opgelost.
« Ik liet Sarah als eerste los. »
« Perfect. »
« Ik heb geoefend. »
Op de ochtend van de bruiloft was ik rustiger dan ik had verwacht.
Totdat ik de manchetknopen van mijn vader zag.
Moeder had ze voor Nathan meegenomen.
Toen huilde ik zo hard dat mijn visagiste de kamer moest verlaten.
Nathan maakte zich klaar samen met Daniel en de bruidsjonkers.
Op een gegeven moment stuurde Daniel me een foto via sms.
Het was Nathan in zijn pak.
Het haar is plat gekamd.
De manchetknopen van mijn vader zijn zichtbaar.
Zijn gezicht zag er ernstiger uit dan ik het ooit had gezien.
Onder het briefje schreef Daniël: « Hij heeft elf keer gevraagd hoe laat het is. »
Ik antwoordde: « Zeg hem dat ik niet ontsnapt ben. »
Een minuut later antwoordde Daniël: « Hij zegt dat het goed gaat. »
Toen het zover was, stond ik in het kleine zijkamertje achter in de kerk.
Nathan kwam binnen.
Hij stopte toen hij me zag.
