Toen Riley Morgan met een enkele reistas en een doorgesneden ontslagbrief in haar zak door de hoge, zwarte poorten van het Ashford-landgoed liep, dacht ze dat haar tijd in datzelfde statige huis voorgoed voorbij was. Haar laatste salaris was gehalveerd, ze was zonder overleg ontslagen en haar trots was zo gekrenkt dat ze niet rechtdoor durfde te lopen zonder achterom te kijken. Ze zei tegen zichzelf dat niets haar meer kon verrassen, niet na een jeugd die ze had doorgebracht tussen pleeggezinnen en uitzichtloze baantjes die stabiliteit beloofden maar alleen maar teleurstelling brachten.
Na onterecht ontslagen te zijn, neemt de nanny afscheid van de dochter van een miljonair… en hoort ze: “Papa, ze is familie van me.”
