DEEL 4 — HELENA DE VRIES
Helena woonde in Haarlem.
Achtenzestig.
Sebastiaans tante van moederskant.
Ik had haar drie keer ontmoet.
Begrafenis.
Kerst.
Een jubileum.
Altijd afstandelijk.
Politie sprak haar eerst.
Daarna wilde zij mij zien.
We zaten in een neutrale kamer.
Ze keek tien jaar ouder dan ik me herinnerde.
‘Lotte.’
‘U wist het.’
Geen vraag.
Ze begon te huilen.
‘Ja.’
‘Sebastiaan had een tweelingbroer.’
‘Ja.’
‘Waarom wist ik niets?’
‘Omdat familie besloot dat Elias niet meer bestond.’
Mijn handen werden koud.
‘Wat voor familie doet zoiets?’
Helena keek naar tafel.
Hun moeder, Marianne, had zware postnatale psychose gehad.
Vader, Willem, was vaak weg.
De jongens werden prematuur geboren.
Elias had medische problemen.
Marianne raakte ervan overtuigd dat één kind ‘verkeerd’ was.
Niet rationeel.
Tijdens ziekenhuisperiode bemoeide jeugdzorg zich ermee.
Een familielid aan vaders kant bood tijdelijk opvang.
Tijdelijk werd jaren.
Willem en Marianne’s huwelijk stortte in.
Elias groeide grotendeels bij oom en tante in België op.
‘Waarom niet later herenigd?’
Helena huilde.
‘Willem wilde dat niet.’
‘Waarom?’
‘Schaamte. Conflict. Geld. En Elias werd moeilijk.’
‘Moeilijk hoe?’
‘Boos. Onvoorspelbaar.’
Ik voelde irritatie.
‘Een kind dat ontdekt dat zijn ouders hem weggeven is boos. Verrassend.’
Ze knikte.
‘Je hebt gelijk.’
‘Sebastiaan wist?’
‘Vanaf zijn zestiende.’
Mijn adem stokte.
‘Dus mijn man wist negen jaar dat hij een tweelingbroer had en vertelde mij niets.’
‘Ja.’
Dat deed bijna net zoveel pijn als rest.
‘Hadden ze contact?’
Helena aarzelde.
‘Af en toe.’
‘Wanneer voor laatst?’
‘Vorig jaar vaker.’
Acht maanden.
‘Waarom?’
‘Na dood van Marianne vond Elias een doos met oude brieven.’
‘En?’
‘Hij wilde wat volgens hem van hem was.’
‘Wat?’
Helena keek mij aan.
‘Een deel van familievermogen.’
Daar begon financieel spoor.
