DEEL 8 — DE BLAUWE MAP
Tijdens verhoor vroeg politie waarom Daniël die blauwe map had meegenomen.
Zijn antwoord:
‘Persoonlijke bedrijfsdocumenten.’
Niet geloofwaardig.
Op berichten naar Chloé stond:
Blauwe map = controle.
Zij antwoordde:
Zonder haar stemrechten kunnen ze niets herstellen.
Dat was juridisch onzin.
De map bevatte slechts kopieën van certificaathoudersovereenkomsten, oude volmachten en governancebesluiten.
Geen papieren toonderaandelen uit een film.
Geen document dat iemand door bezit eigenaar maakt.
Maar één stuk was wél relevant.
Een oude algemene vergadervolmacht waarmee Daniël mij twee jaar eerder bij een buitengewone aandeelhoudersvergadering had vertegenwoordigd toen ik met Helena in ziekenhuis zat.
Die volmacht was expliciet voor één datum.
Verlopen.
Daniël en Chloé hadden concept gemaakt waarin datum en reikwijdte waren aangepast.
Met mijn gescande handtekening.
Doel was niet aandelen stelen.
Doel was om, mocht er na vlucht snel een aandeelhoudersbesluit nodig zijn rond Sirocco-transactie, verwarring te zaaien over wie namens mij mocht stemmen.
‘Verwarring koopt tijd,’ schreef Daniël in één bericht.
Daar had hij gelijk.
Fraude hoeft niet permanent juridisch stand te houden.
Soms is een paar dagen genoeg om geld te laten verdwijnen.
Daarom had Marit echte governance al vóór die nacht aangescherpt.
Alle oude volmachten ingetrokken.
Notaris geïnformeerd.
Bestuursregisters aangepast.
Banken.
Daniël stal dus een map waarvan hij dacht dat hij ermee controle kon claimen.
In werkelijkheid nam hij vooral bewijs van zijn eigen intentie mee in zijn tas.
Poëtisch.
Maar ik had liever gehad dat het nooit nodig was.
