“Ik ook niet.”
Ik leunde tegen het aanrecht.
“Waarom?”
Sophie keek me aan.
“Dat weet ik niet.”
“Nee. Waarom zou iemand die toegang had tot mijn geld zoveel moeite doen om het te verbergen? Ik betaalde alles al.”
Dat was het meest vernederende.
Ethan had niet eens hoeven stelen om luxe te leven.
Ik had hem vertrouwd.
Ik had betaald.
Vakanties.
Huizen.
Restaurants.
Victoria’s kleding.
Zijn investeringen.
Ik had nooit bijgehouden wie wat precies gebruikte.
Waarom zou hij dan fraude plegen?
Sophie antwoordde langzaam.
“Omdat het misschien niet alleen om luxe ging.”
“Wat dan?”
“Ik heb een paar betalingen gezien naar gokplatforms en speculatieve handelsrekeningen.”
Mijn hart zakte.
“Ethan gokt niet.”
“Weet je dat zeker?”
Ik dacht aan avonden waarop hij zei dat hij met vrienden was.
Reizen die zogenaamd zakelijk waren.
De plotselinge obsessie met cryptomarkten.
De keren dat hij me had gevraagd “tijdelijk” geld naar een andere rekening te verplaatsen.
Ik had nooit vragen gesteld.
Niet genoeg.
“Hoeveel?”
“Dat weet ik nog niet.”
Mijn telefoon ging.
Onbekend nummer.
Sophie pakte mijn pols.
“Niet opnemen.”
Het stopte.
Een seconde later verscheen een voicemail.
Toen nog een oproep.
Ander nummer.
“Ethan?”
“Waarschijnlijk.”
De derde oproep kwam via de receptie van mijn gebouw.
Ik nam op.
“Mevrouw De Vries?”
“Ja.”
“Er staat een meneer beneden die zegt dat hij uw ex-man is. Hij wil u spreken.”
Ik keek naar Sophie.
“Laat hem niet naar boven.”
“Natuurlijk.”
Toen hoorde ik op de achtergrond geschreeuw.
“EMMA!”
Ik hield de telefoon iets van mijn oor.
“Hij lijkt nogal overstuur,” zei de receptionist.
“Bel beveiliging.”
“Dat hebben we gedaan.”
“En de politie als hij niet vertrekt.”
Ik hing op.
Sophie keek naar mij.
“Hij is in paniek.”
“Mooi.”
“Niet goed.”
Ik fronste.
“Waarom niet?”
“Omdat mensen die controle verliezen onvoorspelbaar worden.”
Vijf minuten later kwam er een bericht binnen vanaf een nieuw nummer.
IK MOET MET JE PRATEN. NU.
Nog één.
JIJ BEGRIJPT NIET WAT JE HEBT GEDAAN.
Nog één.
ALS DIT NAAR BUITEN KOMT, GA JIJ OOK TEN ONDER.
Ik liet het aan Sophie zien.
Ze maakte onmiddellijk screenshots.
“Dat laatste is belangrijk.”
“Waarom?”
“Omdat hij jou probeert mee te trekken.”
Nog één bericht.
JE NAAM STAAT OP ALLES.
Ik voelde mijn maag opnieuw samenknijpen.
Sophie keek me strak aan.
“Niet antwoorden.”
“Hij heeft gelijk.”
“Je naam staat erop. Dat betekent niet dat jij het hebt gedaan.”
“Voor een buitenstaander?”
“Daarom verzamelen we bewijs.”
“En als er iets is wat ik wel heb ondertekend zonder het te begrijpen?”
Ze zweeg.
Ik keek weg.
Dat was mijn grootste angst.
Niet dat Ethan alles had vervalst.
Maar dat hij sommige documenten gewoon onder mijn neus had gelegd.
“Dit is voor de accountant.”
“Dat is voor de verzekering.”
“Alleen een administratieve wijziging.”
Hoeveel keer had ik getekend terwijl ik een call deed?
Hoeveel keer had ik hem vertrouwd?
Twee dagen later werd Ethan formeel aangehouden op verdenking van computervredebreuk, valsheid in geschrifte en financiële fraude.
De poging om mijn woning binnen te dringen stond apart.
Victoria werd niet direct aangehouden.
Maar haar rekeningen werden onderzocht.
En dat was het moment waarop haar houding veranderde.
Ze belde me via een advocaat.
Niet om excuses aan te bieden.
Om te onderhandelen.
Sophie las de e-mail hardop voor.
“Mevrouw Cole is bereid sieraden en andere goederen vrijwillig terug te geven, mits uw cliënte bevestigt dat zij te goeder trouw aannam dat deze cadeaus afkomstig waren uit het persoonlijke vermogen van haar zoon.”
Ik keek op.
“Ze wil dat ik zeg dat ze niets wist.”
“Ja.”
“Wist ze iets?”
“Dat moet onderzoek uitwijzen.”
“Dan zeg ik niets.”
Sophie glimlachte kort.
“Dat dacht ik al.”
Een week later werd de Cartier-ketting teruggebracht.
Niet omdat Victoria plotseling gewetensvol was geworden.
Omdat de juwelier hem nooit had meegegeven.
Haar kaart was geweigerd.
Maar de sieraden die ze al bezat, werden interessanter.
De diamanten armband.
Een collier.
Twee horloges.
