Haar hoofd schoot omhoog.
‘Wat?’
‘Foto’s.’
‘Nee.’
Te snel.
Veel te snel.
Ik stak mijn hand uit.
‘Geef me de telefoon.’
‘Nee.’
‘Clara.’
‘Ik heb je die ene foto laten zien.’
‘Zijn er meer?’
‘Nee.’
Mijn vader zei:
‘Laat haar de galerij zien.’
‘Jij ook al?’
‘Ja. Ik ook.’
Clara keek hem aan alsof hij haar had verraden.
Dat was bijna absurd.
Uiteindelijk schoof ze haar telefoon over tafel.
Ik opende de galerij.
Ik hoefde niet lang te zoeken.
Er waren zes foto’s van Glen.
Zes.
Mijn handen werden ijskoud.
De eerste was dezelfde foto in ons bed.
De tweede was van dichterbij.
De derde liet alleen zijn gezicht zien.
De vierde was gemaakt in onze keuken.
Glen stond met zijn rug naar de camera en zocht blijkbaar iets in een kast.
De vijfde was van een familiebarbecue.
De zesde was op een verjaardag van mijn vader gemaakt.
Geen van de laatste drie was op zichzelf vreemd.
Maar samen waren ze dat wel.
Want het waren geen groepsfoto’s.
Geen foto’s waarop Glen toevallig stond.
Het onderwerp was Glen.
Altijd Glen.
‘Hoe lang?’ vroeg mijn vader.
Clara begon te huilen.
Hij herhaalde de vraag.
‘Hoe lang?’
‘Ongeveer een jaar.’
Mijn vader stond op.
Hij liep naar het raam.
Ik had hem nog nooit zo stil gezien.
‘Heb je een verhouding met mijn man?’ vroeg ik.
‘Nee.’
‘Vertel de waarheid.’
‘Dat doe ik.’
‘Ben je verliefd op hem?’
Clara bedekte haar gezicht.
Dat was erger dan een antwoord.
Glen kwam twintig minuten later naar binnen nadat mijn zus het toezicht op Ariel en de andere kinderen had overgenomen.
Ik vertelde hem alles.
Niet Clara.
Ik.
Hij luisterde.
Toen vroeg ik:
‘Is er ooit iets gebeurd tussen jullie?’
‘Nee.’
‘Heeft ze ooit met je geflirt?’
Hij dacht na.
Die paar seconden deden pijn.
‘Misschien.’
‘Misschien?’
‘Er waren opmerkingen.’
‘Welke opmerkingen?’
‘Dat je geluk had met mij. Dat ik er goed uitzag. Dat soort dingen.’
‘Waarom heb je dat nooit verteld?’
‘Omdat ze je stiefmoeder is en ik dacht dat ze gewoon ongemakkelijk vriendelijk probeerde te doen.’
Clara zei:
‘Zie je?’
Glen draaide zich naar haar.
‘Nee. Ik zie helemaal niets wat jou helpt.’
Ze verstijfde.
‘Je bent zonder mijn toestemming mijn huis binnengekomen.’
‘Ik maakte me zorgen om je.’
‘Je maakte foto’s terwijl ik bewusteloos van de koorts lag.’
‘Je sliep.’
‘Dat maakt het niet beter.’
Mijn vader draaide zich om.
‘Heeft ze je ooit aangeraakt?’
‘Niet op een manier die ik toen verdacht vond.’
‘Wat betekent dat?’
Glen zuchtte.
‘Een hand op mijn arm. Een knuffel die iets te lang duurde. Ik heb daar nooit iets achter gezocht.’
Ik geloofde hem niet onmiddellijk.
Dat kon ik niet.
Niet na wat ik had gezien.
Maar ik luisterde.
De rest van Ariels verjaardag werd vroeg beëindigd.
We verzonnen geen groot verhaal voor de gasten.
We zeiden dat Ariel moe was en dat er iets in de familie was gebeurd.
Mijn zus nam haar mee naar boven.
Mijn vader vertrok alleen.
Clara mocht niet met hem mee.
Hij had haar tas op de veranda gezet en gezegd dat hij ruimte nodig had.
Voordat ze vertrok, keek ze naar mij.
‘Het spijt me.’
Ik antwoordde:
‘Waarvoor precies?’
