‘Ga zitten.’
‘Wist je dat zij erfgename was?’
‘Niet zeker.’
‘Daarom wilde je dat ik met haar trouwde?’
De zaal viel stil.
Emma dacht terug aan de snelheid waarmee Herman destijds hun relatie had omarmd.
Charlotte was terughoudend geweest.
Herman niet.
Hij noemde Emma “verfrissend”.
Regelde binnen enkele maanden een groot familiehuwelijk.
Drong aan op huwelijkse voorwaarden waarin ieder zijn eigen vermogen behield, omdat de bank beschermd moest blijven tegen een onbekende schoondochter.
Hij had mogelijk gehoopt dat Emma’s verborgen vermogen ooit binnen bereik van Laurens zou vallen.
‘Jij zei dat zij goed voor de familie was,’ fluisterde Laurens.
Herman keek hem koud aan.
‘Dat had ze kunnen zijn.’
Emma voelde hoe een laatste illusie verdween.
Hun huwelijk was misschien niet door Herman ontworpen.
Maar haar aanwezigheid was vanaf het begin geobserveerd.
Gewogen.
Beheerd.
De stemming
De vergadering ging over vijf besluiten.
Eén: onmiddellijke schorsing van Herman en Laurens uit alle bestuursfuncties.
Twee: overdracht van alle historische en recente fraudegegevens aan justitie en toezichthouders.
Drie: benoeming van een onafhankelijke crisisdirectie.
Vier: opschorting van familiedividenden en verkoop van privéactiva om tekorten aan te vullen.
Vijf: bescherming van spaarders, werknemers en gezonde bedrijfsonderdelen.
Herman keek naar Emma.
‘Wanneer u ons verwijdert, vernietigt u de familienaam.’
‘Een naam is niet belangrijker dan de mensen die hun spaargeld aan jullie hebben toevertrouwd.’
‘De markt zal in paniek raken.’
‘Daarom wordt de overname gecontroleerd uitgevoerd.’
‘U weet niets van bankbestuur.’
‘Dat klopt.’
Het antwoord verraste hem.
‘Daarom word ik geen operationeel directeur.’
Emma stelde een ervaren crisisbankier voor, samen met een onafhankelijke raad waarin werknemers en klantenvertegenwoordigers zitting kregen.
Anton keek kort naar haar.
Trots.
Maar hij zei niets.
Laurens boog zich naar voren.
‘Emma, luister. Wat er gisteren gebeurde—’
‘Eergisteren,’ zei ze.
‘Wat?’
‘Het is na middernacht geweest.’
Hij keek naar de klok.
Kerstavond was voorbij.
‘We kunnen de scheiding intrekken,’ zei hij.
‘Waarom?’
‘Omdat dit alles verandert.’
‘Voor jou.’
‘Voor ons.’
‘Er is geen ons.’
‘Je was overstuur.’
‘Ik was helder genoeg om te tekenen.’
‘Rosalie betekende niets.’
‘Zij was belangrijk genoeg om bij onze scheiding te staan.’
‘Ik was verblind.’
‘Door wat?’
Laurens keek naar de documenten.
‘Door ambitie.’
Emma knikte.
‘Eindelijk iets waarover we het eens zijn.’
‘Ik hield van je.’
‘Misschien.’
Zijn gezicht brak.
‘Misschien?’
‘Je hield van mij zolang je dacht dat mijn aanwezigheid jou niets kon kosten.’
‘Dat is niet waar.’
‘Je zette me zonder geld in de sneeuw.’
Hij sloot zijn ogen.
‘Ik was boos.’
‘Je had mijn rekening laten blokkeren.’
‘Dat was een juridische maatregel.’
‘Je had mijn spullen door personeel laten inpakken.’
‘Ik wilde escalatie voorkomen.’
‘Je minnares stond in het wit achter je terwijl gasten filmden.’
Hij zweeg.
Emma keek naar de voorzitter van de vergadering.
‘We kunnen stemmen.’
De schorsing van Herman en Laurens werd aangenomen.
De overdracht aan justitie eveneens.
Het familiedividend werd onmiddellijk stilgelegd.
Ravenhorst en meerdere privébezittingen werden onder financieel toezicht geplaatst.
Laurens bleef zitten nadat de vergadering was gesloten.
De man die Emma de avond ervoor zonder woning had gestuurd, wist niet waar hij zelf die nacht mocht verblijven.
Rosalie
Rosalie werd de volgende middag gefotografeerd op Schiphol.
Alleen.
Geen Laurens.
Geen Parijs.
Zij probeerde aanvankelijk afstand te nemen.
In een bericht op sociale media schreef ze:
Ik ben geschokt te ontdekken dat ik onbewust betrokken ben geraakt bij een complexe familiesituatie.
Emma reageerde niet.
Onderzoekers deden dat wel.
Rosalies adviesbureau had in twee jaar ruim 2,4 miljoen euro ontvangen van de bank.
Daarvoor bestonden nauwelijks aantoonbare diensten.
Wel had zij online campagnes opgezet tegen journalisten die vragen stelden over Van Houten-leningen.
Critici werden als rancuneuze ex-medewerkers of complotdenkers neergezet.
Ook had Rosalie vertrouwelijke gegevens over klanten gebruikt om invloedrijke personen op evenementen gericht te benaderen.
Zij werkte uiteindelijk mee met justitie en verklaarde dat Laurens en Herman bepaalden wat zij moest doen.
Dat verminderde haar straf.
Niet haar verantwoordelijkheid.
Emma sprak haar één keer tijdens een civiele zitting.
Rosalie keek naar de vloer.
‘Hij zei dat jij van hem afhankelijk was.’
‘Dat geloofde je graag.’
‘Ja.’
‘Waarom?’
Rosalie ademde uit.
‘Omdat ik dan niet de vrouw was die iets van een ander afpakte. Dan was ik degene die hem bevrijdde.’
Emma knikte.
‘En de betalingen?’
‘Ik dacht dat ik ze verdiende.’
‘Voor welk werk?’
Rosalie keek op.
‘Voor toegang. Mensen. Zichtbaarheid.’
