Cătălin streek met zijn hand over zijn gezicht.
‘Ja. We zijn het vergeten.’
‘En je hebt ook nog gasten uitgenodigd?’ vroeg Eva.
Voor het eerst had mijn man geen enkel excuus meer.
Ik kwam rond half elf ‘s avonds thuis.
In de woonkamer was het stil. Op de salontafel stonden nog enkele borden en glazen van de gasten.
Cătălin zat op de bank.
‘Amalia, kunnen we praten?’
Ik zette mijn tas naast de deur.
‘Ja, dat kan.’
‘Het spijt me dat ik je verjaardag ben vergeten.’
Ik bleef stil.
‘En het spijt me dat ik mijn collega’s heb uitgenodigd zonder het eerst met je te overleggen.’
‘Cătălin, het gaat niet alleen om mijn verjaardag.’
Hij keek me aan.
‘Waar gaat het dan wel om?’
‘Het gaat erom dat je me al jarenlang niet meer vraagt of ik moe ben. Het gaat erom dat je thuiskomt en er gewoon van uitgaat dat het eten klaarstaat, de kleren schoon zijn en de meisjes alles hebben wat ze nodig hebben.’
De tranen kwamen in mijn ogen.
‘Ik ben niet langer je vrouw, Cătălin. Ik ben degene die ervoor zorgt dat het hele huishouden blijft draaien.’
Hij liet zijn hoofd zakken.
‘Ik wist niet dat je je zo voelde.’
‘Ik heb het je vaak genoeg verteld. Maar elke keer zei je dat ik overdreef en drama maakte.’
Hij bleef enkele seconden stil.
‘Je hebt gelijk.’
Ik had niet verwacht dat ik die woorden zou horen.
‘Vandaag heb ik gezien hoeveel je allemaal doet. En ik was na amper twee uur al helemaal overweldigd.’
Ik ging in de fauteuil tegenover hem zitten.
‘Ik wil niet dat jij overweldigd raakt, Cătălin. Ik wil gewoon dat we twee volwassenen zijn die de verantwoordelijkheden met elkaar delen.’
‘En wat wil je veranderen?’
