k deed de deur achter me dicht en liep met een bonzend hart de trap af. Mijn telefoon begon al te rinkelen.
Het was Cătălin.
Ik nam niet op.
Voor het eerst in zeventien jaar huwelijk wilde ik mijn avond niet doorbrengen met het oplossen van de problemen van iedereen om me heen.
Ik liep een paar minuten zonder een duidelijk doel voor ogen. Toen herinnerde ik me een gezellig restaurant waar ik elke dag langskwam op weg naar mijn werk.
Ik was er maar één keer binnen geweest, samen met Elena, mijn collega. Ik vond het terras prachtig, maar het leek me te duur voor een gewone avond uit.
Die avond stapte ik naar binnen zonder nog langer op iedere euro te letten.
‘Voor hoeveel personen mag ik een tafel klaarmaken?’ vroeg de serveerster.
Ik aarzelde even.
‘Voor één persoon.’
Ze bracht me naar een tafeltje bij het raam. Ik bestelde iets te eten en een glas limonade.
Daarna vroeg ik bijna verlegen:
‘Hebben jullie misschien een stukje taart? Ik ben vandaag jarig.’
Het meisje glimlachte.
‘Gefeliciteerd! We brengen u meteen iets lekkers.’
Een paar minuten later kwam ze terug met een klein gebakje waarop een kaarsje stond.
‘Van het huis. Ik wens u een fijne avond!’
Ik kreeg tranen in mijn ogen.
Een onbekende vrouw had me hartelijker gefeliciteerd dan de mensen voor wie ik van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat alles deed.
Ik blies het kaarsje uit en deed een wens.
Ik wenste geen geld, geen vakanties en geen cadeaus.
Ik wenste dat ik me niet langer onzichtbaar zou voelen binnen mijn eigen gezin.
Mijn telefoon bleef bijna onafgebroken trillen. Ik had zeven gemiste oproepen van Cătălin en twee berichten van Eva.
‘Mama, papa is boos. Waar ben je?’
‘De gasten komen eraan en we hebben niets voorbereid.’
Ik antwoordde alleen:
‘Het gaat goed met me. Ik kom later terug. Papa kan voor het avondeten zorgen.’
Ik stopte mijn telefoon in mijn tas en at rustig verder.
Ondertussen begon Cătălin thuis te ontdekken hoeveel dingen ik dagelijks deed zonder dat hij het ooit had opgemerkt.
Later vertelde hij me zelf wat er was gebeurd.
Nadat ik was vertrokken, probeerde hij iets in de koelkast te vinden. Er was vlees, groente en een aantal ingrediënten, maar niets was klaargemaakt.
‘Eva, help me even om iets te eten te maken!’
Onze oudste dochter keek hem verbaasd aan.
‘Maar ik weet helemaal niet hoe ik vlees moet braden!’
‘Was dan de aardappelen!’
‘Papa, ik moet huiswerk maken!’
Maria begon te huilen omdat ze haar rekenschrift niet kon vinden.
Cătălin probeerde tegelijkertijd te koken, de telefoon op te nemen en het huis op te ruimen.
Om tien voor acht stond de keuken vol vuile vaat en waren de aardappelen nog steeds niet klaar.
Uiteindelijk bestelde hij eten bij een restaurant.
Zijn vier collega’s kwamen op de afgesproken tijd aan. Cătălin legde uit dat zijn vrouw een avondje vrij had genomen en dat ze daarom eten hadden besteld.
Niemand maakte er een probleem van.
Integendeel, een van zijn collega’s zei zelfs:
‘Goed gedaan! Onze vrouwen hebben ook af en toe een pauze nodig.’
Maar wat hem het meest van streek maakte, gebeurde pas nadat de gasten waren vertrokken.
Maria kwam de woonkamer binnen met een onafgemaakte verjaardagskaart in haar handen.
‘Papa, mama was vandaag toch jarig?’
Cătălin knikte.
‘Ja, lieverd.’
‘Waarom hebben we dan geen taart voor haar gemaakt?’
Hij wist niet wat hij moest antwoorden.
‘Mama maakt altijd taart voor onze verjaardagen,’ vervolgde het kleine meisje. ‘En ze koopt cadeautjes voor ons. We hebben niet eens voor haar gezongen.’
Eva, die het gesprek had gehoord, legde haar telefoon neer.
‘Papa, zijn we het echt allemaal vergeten?’
