Voordat Christopher nog een stap in mijn richting kon zetten, stapten twee grote beveiligingsbeambten die Lucas hadden vergezeld naar voren en blokkeerden zijn weg.
‘Raak mijn zus niet aan,’ waarschuwde Lucas zachtjes. ‘Want als je nog één stap in haar richting zet, komen de agenten die bij de ingang wachten naar binnen en arresteren ze je voor mishandeling en poging tot oplichting. We hebben al schriftelijke verklaringen van zes gasten die hebben gezien hoe je haar hebt geslagen.’
Christopher verstijfde ter plekke, het zweet liep over zijn bleke gezicht.
Lucas draaide zich om naar de notaris.
‘Is al het papierwerk correct ingevuld?’ vroeg Lucas.
‘Ja, meneer,’ bevestigde de notaris, terwijl hij een juridisch document uit zijn aktentas haalde. ‘De vordering tot overgave van activa en de kennisgevingen van curatele zijn ingediend.’
Lucas keek naar Florence, die tegen een stoel leunde om niet om te vallen. Haar rijke vrienden en kennissen verlieten het gebouw al stilletjes via de zijdeuren om niet in verband te worden gebracht met het publieke schandaal.
‘U heeft tot morgenavond de tijd om uw persoonlijke spullen in te pakken en uw woning te verlaten,’ deelde Lucas haar kalm mee. ‘De bedrijfswagens worden morgenochtend door het leasebedrijf opgehaald. Wat betreft deze receptie…’
Lucas draaide zich om naar de overgebleven gasten in de zaal en verhief zijn stem zodat iedereen hem duidelijk kon verstaan.
‘Dames en heren,’ kondigde Lucas resoluut aan, ‘de bruiloft tussen Giselle en Christopher is definitief afgezegd. De catering, de drankjes en de zaalhuur zijn echter al volledig betaald door Apex Global Capital. Daarom zullen mijn ouders, Samuel en Josephine, de rest van de avond aan de hoofdtafel plaatsnemen.’
Hij gebaarde naar de achterkant van de kamer. Mijn ouders stonden bij de grote deuren; mijn moeder veegde tranen van opluchting weg, terwijl mijn vader met opgeheven hoofd en stille trots toekeek.
Lucas liep naar hen toe, bood mijn moeder en vader een arm aan en begeleidde hen langs de zwijgende menigte rechtstreeks naar de voorkant van de zaal. Hij schoof de belangrijkste stoelen aan de hoofdtafel naar voren, precies de stoelen waarvan Florence had beweerd dat ze er niet geschikt voor waren, en liet onze ouders er met grote genegenheid plaatsnemen.
Ik liep naar hen toe, ging naast mijn moeder zitten en nam haar hand in de mijne. Voor het eerst die dag overviel me een diep gevoel van vrede.
Christopher stond roerloos bij het gebroken glas op de vloer, verlaten door zijn vrienden, gadegeslagen door zijn geruïneerde moeder en beroofd van de valse rijkdom waarmee hij op anderen had neergekeken. Hij probeerde nog een laatste blik op me te werpen, maar ik schonk hem geen aandacht. Ik draaide mijn stoel om en keek mijn familie aan.
