“De bank,” snauwde Daniel. “Het onderzoek van het bestuur. Alles.”
Ik opende een map.
“Het onderzoek heeft over een periode van drie jaar 1,7 miljoen dollar aan ongeautoriseerde transacties met verbonden partijen vastgesteld.”
Niemand zei iets.
Mark stond op.
“Die beschuldiging is lasterlijk.”
Het onafhankelijke bestuurslid naast me schoof hem een ander dossier toe.
“We hebben facturen, overschrijvingen en e-mailcorrespondentie.”
Mark ging weer zitten.
Pap wees naar mij.
“Heb je privécommunicatie van de familie verzameld?”
“Ik heb bedrijfsdocumenten verzameld.”
Mams stem begon te trillen.
“We hebben fouten gemaakt.”
“Nee,” zei ik. “Jullie hebben keuzes gemaakt.”
Ik draaide me naar Daniel.
“Je hebt bedrijfsgeld gebruikt voor persoonlijke uitgaven.”
Daarna keek ik naar pap.
“Jij hebt overschrijvingen naar je vastgoedproject goedgekeurd.”
Vervolgens keek ik naar Chloe.
“Je verloofde heeft het bedrijf kosten in rekening gebracht voor werkzaamheden die niet kunnen worden aangetoond.”
Tot slot keek ik naar mam.
“En jij hebt valse facturen ondertekend.”
Haar ogen vulden zich met tranen.
“Rachel…”
“Niet doen.”
Voor het eerst zweeg ze werkelijk.
De besluiten zelf waren eenvoudig.
Daniel werd uit zijn functie als CEO gezet.
Pap verloor zijn zetel in de raad van bestuur.
Mams adviesovereenkomst met het bedrijf werd beëindigd.
Alle transacties met verbonden partijen waarbij Chloe en Mark betrokken waren, werden geannuleerd.
De advocaten van het bedrijf verwezen de verdachte transacties naar onafhankelijke forensische accountants en, waar wettelijk vereist, naar toezichthouders en politie.
Daniel sprong overeind.
“Je ontslaat me?”
“Het bestuur doet dat.”
“Jij hebt controle over het bestuur!”
“Ik heb genoeg stemrechten om te voorkomen dat jij opa’s bedrijf als een geldautomaat gebruikt.”
Paps gezicht werd rood.
“Jij ondankbaar klein…”
Ik keek hem recht aan.
